Minik Salyangozun Sabır Yolu

Güneşli bir sabah, minik bir salyangoz olan Sakin yumuşak yeşil bir yaprakta uyandı. Boynunu uzatıp parlak ormana baktı. Bugün, Eski Meşe Ağacı'ndaki Büyük Orman Pikniği günüydü. Sakin çok heyecanlıydı! Mutlu kalbiyle yola çıktı. Kay, süzül ve gülümse, onun yolu buydu.

Birden, Zippy adında bir tavşan kocaman bir "Zıp!" ile yanına sıçradı. Zippy çok hızlı ve çok pofuduktu. "Merhaba, Sakin!" diye cıvıldadı Zippy. "Piknik birazdan başlayacak. Acele etmeliyiz yoksa lezzetli yonca balını kaçırırız!" Sakin başını salladı ve küçük bedeniyle olabildiğince hızlı hareket etti ama Zippy çoktan üç sıçrayış öndeydi.

Yukarıdaki yüksek dallardan bir sincap indi. Adı Narin'dı. "Beni bekleyin!" diye seslendi Narin. Çok çevikti ve tırmanmayı çok severdi. "Güneş gökyüzünde ilerliyor, Sakin! Ağacın altındaki en iyi yeri bulmak için koşmalıyız." Sakin arkadaşına gülümsedi. "Geliyorum," dedi usulca.

Zippy ve Narin o kadar hızlıydı ki! Bir sonraki büyük mantara kadar yarıştılar. Eğreltiotlarının çevresinde zikzak yapıp dalların üzerinden uçuverdiler. Küçük arkadaşlarını beklemek için durup geriye baktılar. "Hadi Sakin!" diye birlikte seslendiler. Çok sabırlıydılar ama hızlı hareket etmeyi de çok seviyorlardı.

Sakin yavaş ilerliyordu ama üzgün değildi. Yavaş hareket ettiği için arkadaşlarının kaçırdığı şeyleri görüyordu. Bir çimen bıçağından sarkan tek bir çiğ damlasında durdu. Çiğ damlasının içinde tüm ormanı ve minicik bir gökkuşağını gördü. "Ne kadar güzel," diye fısıldadı Sakin.

Zippy, Sakin'in neden durduğunu görmek için geri sıçradı. "Neye bakıyorsun, Sakin?" diye sordu, burnunu kıpırdatarak. Sakin çimen bıçağını işaret etti. Zippy dikkatle bakınca o minicik gökkuşağını o da gördü. "Vay," dedi Zippy, olduğu yerde sakince oturup. "Bu kadar hızlı sıçradığım için bunu hiç fark etmemiştim."

Patikanın biraz ilerisinde, Sakin bir yaprağın altında çok düzgün, parlak mor bir taş buldu. Narin'a seslendi. "Bu hazineye bak Narin!" Narin bir daldan aşağı süzülüp geldi. "Ne kadar da pürüzsüz!" dedi taşı okşayarak. "Genelde bu taşların üzerinden bakmadan koşup geçiyorum."

Zippy ve Narin birbirlerine, sonra da Sakin'e baktılar. Sakin'in yavaşlığının, ormanın tüm büyüsünü görmesini sağladığını fark ettiler. "Önden koşmak ister misiniz?" diye nazikçe sordu Sakin. "Piknik bizi bekliyor." Zippy başını salladı, Narin kuyruğunu savurdu. "Hayır," dediler. "Ormanı seninle görmek istiyoruz."

Üç arkadaş kalan yolu birlikte kat etti. Sakin önden gidiyor, onlara en yumuşak yosunları ve yerde dans eden gölgeleri gösteriyordu. Büyük Meşe Ağacı'na vardıklarında güneş hâlâ yüksekteydi. Hiçbir şeyi kaçırmamışlardı. Hatta yol boyunca çok daha fazlasını bulmuşlardı.

Piknikte tüm hayvanlar alkışladı. Sakin çok mutlu oldu. Küçük kabuğunu ve yavaş, emin adımlarını sevdi. Yavaş olmanın da hızlı olmak kadar harika olduğunu öğrendi. Zippy ve Narin onunla oturup yonca balı ve meyveler paylaştı. Herkesin yolu ve hızı farklıdır ve bu çok değerlidir.

Zıpzıp biraz düşündü. Ben bu yoldan bin kere geçtim ama bu güzel taşı hiç görmemiştim, sakince gülümsedi. Çünkü çok hızlı koşuyordu Zıpzıp. Bazen yavaşlamak, dünyayı daha net görmemizi sağlar.

Narin Sakin'in yanına iyice yaklaştı. Biliyor musun Sakin? Senin hızında gitmek aslında çok huzurluymuş. Etrafta ne kadar çok ayrıntı varmış, dedi ve kanatlarını yavaşça çırparak onun yanında ilerlemeye başladı.

Zıpzıp'ta artık zıplamıyordu. Sakin'in yanında ağır adımlarla yürümeye başladı. Büyük meşeye geç gitsekte olur. Önemli olan bu güzel yolu beraber keşfetmek, dedi.

Sonunda büyük meşe ağacına ulaştılar. Güneş batmak üzereydi ve gökyüzü turuncuya boyanmıştı. Sakin, Zıpzıp ve Narin sepetlerindeki yiyecekleri çıkarıp harika bir piknik yaptılar.

O akşam Sakin kabuğuna çekilmeden önce arkadaşlarına teşekkür etti. Narin ve Zıpzıp ise şunu öğrendi. Herkesin yolu ve hızı farklıdır bu çok değerlidir. Bahçe o gece her zamankinden daha güzel kokuyordu.