Güneşli bir sabah, Minik Tilki Tarçın neşeyle ormanda yürüyordu. Kuyruğunu bir o yana bir bu yana sallayarak kendi kendine mırıldanıyordu. Orman henüz yeni uyanıyordu.

“Na na na! Ni ni ni!” diye mırıldandı Tarçın. Kendi şarkısını uydurmak ne kadar da eğlenceliydi! Sesini ormanın derinliklerine doğru duyurmak istiyordu.

Tam o sırada çalılıkların arasından uzun kulaklı arkadaşı Pof çıktı. “Bu ne güzel bir ses Tarçın!” dedi Pof ve hemen Tarçın'a katıldı.

Pof şarkıya farklı bir ses ekledi. “Zıp zıp zıp!” diye ritim tuttu. Bu ses şarkıya neşe dolu bir enerji katmıştı.

Tarçın bu yeni sesi çok sevdi ve hemen şarkısına ekledi. “Na na na... Zıp zıp zıp!” diye devam etti. Şarkı yavaş yavaş büyüyordu.

Derken bir ağacın dalından Sincap Çıtır aşağıya sarktı. “Benim de bir fikrim var!” dedi ve yeni bir ritim buldu: “Şak şak şak!”

Üç arkadaş sesleri sırayla kullanmaya başladılar. Tarçın şarkıyı başlatıyor, Çıtır ise ritmiyle ona eşlik ediyordu. Sesler ormanın içinde yankılandı.

Pof ve Çıtır bir araya gelerek seslerini birleştirdiler. “Zıp zıp zıp, şak şak şak!” Böylece neşeli, küçük bir şarkı oluşmuştu.

Ormandaki kuşlar da bu güzel melodiyi duyunca sessiz kalamadılar. Dallardan “Cik cik!” sesleri yükselmeye başladı.

Artık ormanın her köşesinden bir ses geliyordu. Herkes kendi sesini şarkıya ekledi ve büyük, renkli bir koro oluştu.

Tarçın, herkesin katkısıyla şarkının ne kadar zengin ve renkli hale geldiğini keşfetti. “Birlikteyken şarkımız çok daha güzel!” diye düşündü minik tilki.

Şarkılarını hep bir ağızdan söyleyerek, güneşli ormanda neşeyle yürümeye devam ettiler. Arkadaşlık ve müzik günü daha da güzelleştirmişti.