Viri, koca bir esnemeyle gözlerini açtı. Her sabah onu uyandıran neşeli kuş seslerini bekledi. Ama o gün gölet çok sessizdi. Kulak kabarttı, bekledi ama hiçbir ses gelmedi.

“Bugün neden kimse şarkı söylemiyor?” diye düşündü Viri. Küçük turuncu benekli sırtını kaşıdı. “Acaba kuşlar nereye gitti? Belki de beni unuttular,” diye merak etti.

Viri, göletin etrafında tur atmaya başladı. Nilüfer yapraklarının altına baktı, sazlıkların arasına süzüldü. Her köşeyi dikkatlice kontrol etti ama gölet çok sessizdi.

Göletten uzaklaşıp ormanın kıyısına, büyük ağaçların olduğu tarafa doğru zıpladı. “Belki kuşlar burada saklanıyordur,” diye mırıldandı kendi kendine.

Viri en yakın söğüt ağacının dallarına baktı. Yapraklar rüzgarda hafifçe hışırdıyordu ama dalların arasında tek bir kuş bile göremedi.

Umudunu kaybetmek üzereyken başını iyice geriye atıp gökyüzüne baktı. Masmavi gökyüzünde beyaz bulutlar süzülüyordu. Tam o sırada uzaklarda bir hareketlilik fark etti.

Çok uzaktaki koca bir çınar ağacının tepesinde renkli tüyler parlıyordu. Viri, en sevdiği kuş arkadaşı Şakrak'ı orada gördü! “İşte oradalar!” diye bağırdı neşeyle.

Viri, güçlü bacaklarıyla koca ağaca doğru ilerledi. Ağacın altına vardığında başını kaldırdı. Şakrak ve diğer kuşlar orada, dalların üzerinde yan yana duruyorlardı.

Ama kuşlar hala şarkı söylemiyordu. Şakrak, başını kanadının altına sokmuş, sessizce dinleniyordu. Hepsi çok huzurlu bir uykudaymış gibi görünüyordu.

Bir süre sonra Şakrak gözlerini açtı ve gagasını kocaman açarak harika bir ezgi mırıldandı. Ardından diğer kuşlar da ona katıldı. Orman yeniden o muhteşem şarkıyla doldu.

Viri gülümsedi. Bazen bir şeyi o an görememenin, onun tamamen yok olduğu anlamına gelmediğini keşfetti. Kuşlar sadece biraz dinlenmeye ihtiyaç duymuştu.

Viri, Şakrak'ın ve diğer kuşların şarkısı eşliğinde zıplaya zıplaya göletine geri döndü. Artık biliyordu ki, sesler dursa bile dostları hep oradaydı.