Güneşli bir sabahtı. Minik Koala Koko, en sevdiği okaliptüs ağacından yere indi. Yerde rüzgarın savurduğu rengarenk yaprakları görünce gözleri parladı. Bu yapraklar ne kadar da fazlaydı!

Koko eğildi ve yerden en parlak görünen yaprağı aldı. Yaprağın damarlarını inceledi ve “Bir!” dedi. Bu, sayma oyununun ilk adımıydı.

Hemen yanındaki iki yaprağı daha fark etti. Onları da elindekinin yanına koydu. “İki ve üç!” diye fısıldadı. Koko'nun küçük yaprak koleksiyonu büyümeye başlıyordu.

O sırada çalılıkların arasından bir ses geldi: “Zıp! Zıp! Zıp!” Koko'nun en yakın arkadaşı Kanguru Kuki yanına geldi. “Merhaba Koko! Neler yapıyorsun böyle?” diye sordu Kuki.

“Yaprakları sayıyorum Kuki, bana yardım eder misin?” dedi Koko. Kuki heyecanla kuyruğunu salladı. Birlikte yaprakları küçük gruplara ayırmaya başladılar. Artık saymak çok daha kolay olacaktı.

Kuki, güçlü bacaklarıyla zıplayıp birkaç yaprak daha getirdi. “Bak Koko, burada üç yaprak var, burada ise dört!” diyerek yaprakları gruplandırdı. Yapraklar yerdeki çimenlerin üzerinde iki ayrı küme oluşturmuştu.

Koko, parmağını her bir yaprağın üzerine tek tek dokundurarak saymaya devam etti. “Bir, iki, üç, dört, beş...” Sayıların sırasını takip etmek tıpkı bir melodi gibiydi.

Aniden ormanın derinliklerinden bir rüzgar “Vınnn!” diye esti. Okaliptüs ağaçlarının dalları sallandı ve yerdeki tüm yapraklar havada dans etmeye başladı. “Eyvah, sayılarımız uçuyor!” diye bağırdı Koko.

Kuki, uzun bacakları sayesinde havaya doğru büyük bir hamle yaptı. “Kaçamazsınız yapraklar!” diyerek uçuşan bir yaprağı havada yakaladı. Kuki çok hızlı ve çevikti.

Koko ve Kuki, rüzgarın sakinleşmesiyle birlikte dağılan tüm yaprakları sabırla tekrar topladılar. Hepsini geniş bir ağaç gövdesinin önüne yeniden dizdiler.

“Saymak gerçekten harika bir oyunmuş,” dedi Koko arkadaşına sarılarak. Kuki de ona katıldı. Birlikte tüm yaprakları son bir kez daha, bu sefer hatasızca saydılar. Orman onların neşeli sesleriyle yankılandı.

Hava kararmaya, yıldızlar çıkmaya başlamıştı. Koko yavaşça ağacına tırmandı ve yumuşak bir dala uzandı. Gözlerini kapatırken içinden hala sayıyordu: “Bir yaprak, iki yaprak, üç...” Koko, sayıların rüyasına daldı.