Güneşli bir öğleden sonraydı. Minik kedi Misket, odanın ortasında daha önce hiç görmediği kocaman ve parlak bir nesne fark etti. Bu, duvara yaslanmış altın çerçeveli, dev bir aynaydı.

Misket yavaş adımlarla aynaya doğru yaklaştı. “Amanın!” diye düşündü. Tam karşısında ona bakan, tıpkı kendisi gibi tüyleri yumuşacık, kulakları dikik başka bir kedi vardı.

Misket, yeni arkadaşının ne yapacağını merak etti. Başını yavaşça sağa doğru çevirdi ve beklemeye başladı.

İnanılmaz bir şey oldu! Aynadaki kedi de tam aynı anda başını sağa çevirmişti. Misket bu duruma çok şaşırdı, tüyleri heyecandan hafifçe kabardı.

Misket birden olduğu yerde havaya doğru zıpladı! “Acaba o da zıplayacak mı?” diye düşündü.

Ayakları yere değdiğinde Misket yeni bir deneme yapmaya karar verdi. Sağ patisini yavaşça havaya kaldırdı ve aynaya doğru uzattı.

Aynadaki tüylü pati de hemen havaya kalktı. İki pati camın üzerinde tam ortada buluştu. Misket patisinin altındaki soğuk camı hissedince gıdıklanmış gibi oldu.

Misket birden duraksadı ve gülümsedi. “Anladım!” dedi kendi kendine. “Bu başka bir kedi değil, bu benim! Aynadaki kedi benim yansımammış!”

Artık aynadaki arkadaşından hiç çekinmiyordu. Misket komik yüzler yaparak aynayla oyun oynamaya başladı. Gözlerini kıstı ve burnunu komikçe kırıştırdı.

Sonra pembe dilini dışarı çıkardı ve neşeyle miyavlayarak kahkahalar attı. Kendi görüntüsüyle eğlenmek dünyanın en komik oyununa dönüşmüştü.

Misket, bu eğlenceli oyun sayesinde kendi kulaklarını, burnunu ve uzun bıyıklarını keşfetti. Kendini tanımak ne kadar da eğlenceli bir yolculuktu!

Oyun saati bitince Misket aynaya son kez sevgiyle baktı ve kendine kocaman gülümsedi. Artık aynada gördüğü o minik kedi, onun en iyi ve en eğlenceli arkadaşıydı.