Minik Çanın Orman Sabahı

Güneş yavaşça yükseliyor. Hafif bir rüzgar esiyor. Gümüş renkli, neşeli bahçe çanı Çınçın, ağaç dalında sallanıyor. “Çın çın, günaydın!” diyor Çınçın. Orman uyanıyor.

Meraklı tavşan Pofuduk, uzun kulaklarını dikiyor. Bu güzel sesi duyuyor. “Tın tın, kim o?” diye soruyor Pofuduk. Çınçın’ın yanına zıplıyor. “Günaydın Çınçın!” diyor Pofuduk.

Nazik serçe Pırpır, kanatlarını çırpıyor. Çınçın’ın melodisini duyuyor. Pırpır, Pofuduk’un yanına konuyor. “Cik cik, günaydın dostlarım!” diyor Pırpır.

Çalıların arasından bir ses geliyor. Bu, minik kirpi Çıtçıt! Pırpır’ın sesini duyup gelmiş. “Çıt çıt, ben de geldim!” diyor Çıtçıt. Yavaşça gruba katılıyor.

Bahçenin diğer ucundan kaplumbağa Tosbi görünüyor. Adımlarını ağır ağır atıyor. Çıtçıt’a yetişiyor. “Tık tık, günaydın!” diyor Tosbi. Herkes bir arada toplandığı için çok mutlu.

Çınçın tekrar sallanıyor. “Çın çın! Ne güzel bir sabah!” diyor. Tosbi başını kaldırıp gökyüzüne bakıyor. Güneş artık ormanı ısıtıyor.

Pofuduk ve Pırpır, çiçeklerin arasındaki taze su damlalarını paylaşıyorlar. “Lık lık, ne tatlı bir su!” diyorlar. Paylaşmak kalplerini ısıtıyor.

Çıtçıt ve Pofuduk çimlerin üzerinde zıplayıp dans ediyorlar. Orman sabahı neşeyle doluyor. “Zıp zıp, dans edelim!” diyorlar.

Şimdi hepsi birden şarkı söylüyor. Çınçın çalıyor, Pırpır şakıyor. Çınçın ve Pırpır’ın müziği tüm ormana yayılıyor.

Tosbi ve Çıtçıt birbirlerine gülümsüyorlar. Arkadaşlık en büyük hazine. Her güzel gün, küçük bir selam ve paylaşılan bir gülümsemeyle başlar.