Güneşli bir sabahtı. Minik zürafa Zuzu, savanda neşeyle yürüyordu. Birden en yüksek ağacın tepesindeki taze, yeşil yaprakları gördü. “Aman Allah'ım, ne kadar da lezzetli görünüyorlar!” dedi.

Zuzu karnının acıktığını hissetti. Boynunu yukarı doğru mümkün olduğunca uzattı. Uzattı, uzattı... Ama en üstteki yapraklara bir türlü yetişemedi. Yapraklar gökyüzüne değecek kadar uzaktaydı.

Zuzu pes etmedi. “Biraz daha gayret edersem ulaşabilirim,” diye düşündü. Arka bacaklarının üzerinde hafifçe yükselerek biraz daha uzandı. Tüm gücüyle en yüksek noktaya ulaşmaya çalışıyordu.

Zuzu ne kadar denerse denesin, o lezzetli yapraklar hala çok yukarıdaydı. Yine yetişemedi. Biraz hayal kırıklığıyla başını aşağı indirdi. O muhteşem kahvaltıyı yapamayacak mıydı?

Tam o sırada arkasından bir ses duydu: “Merhaba Zuzu! Neden bu kadar üzgünsün?” Bu gelen, Zuzu'nun en yakın arkadaşı fil Filo'ydu. Filo kocaman kulaklarını sallayarak arkadaşına gülümsedi.

Filo, ağacın etrafında ağır adımlarla bir tur attı. Uzun hortumuyla ağacın yan tarafındaki, yaprakların arasına gizlenmiş küçük bir dalı işaret etti. “Bak Zuzu,” dedi, “eğer buradan denersen o yapraklara ulaşabilirsin.”

Zuzu, Filo'nun gösterdiği yere doğru birkaç adım attı. Gerçekten de oradan bakınca dallar daha yakın görünüyordu. Zuzu derin bir nefes aldı ve boynunu o tarafa doğru yavaşça uzattı.

Ve işte oldu! Zuzu'nun yumuşak dudakları taze yapraklara değdi. Bir, iki, üç... En lezzetli yapraklara bu kez kolayca ulaştı. Yaprakların tadı tam da tahmin ettiği gibi harikaydı.

Zuzu o kadar sevindi ki neşeyle zıplamaya başladı. “Yaşasın! Başardım!” diye bağırdı. Karnı doyarken aklına hemen ona yardım eden arkadaşı Filo geldi.

Zuzu boynunu iyice uzatıp en taze dallardan birkaçını kopardı ve aşağıda bekleyen Filo'ya uzattı. “Bunlar da senin için Filo, yardımların için çok teşekkür ederim,” dedi.

Zuzu, farklı hayvanların farklı yetenekleri olduğunu fark etti. Kendisi uzundu ama Filo'nun dikkatli gözleri onun göremediği bir yolu göstermişti. Filo, Zuzu'nun ikram ettiği yaprakları afiyetle yedi.

İki arkadaş, güneşin altında lezzetli yaprakları paylaşarak birlikte harika bir kahvaltı yaptılar. Savanda dostluk ve paylaşmanın neşesi yankılanıyordu. Artık en yüksek yapraklar bile onlara imkansız görünmüyordu.