Umay, upuzun boynu ve parlayan turuncu benekleriyle savanın en neşeli zürafasıydı. Her sabah uyandığında burnuna gelen taze çiçek kokularını içine çeker, doğadaki her canlıya sevgiyle bakardı. Onun için her yaprak, her böcek ve her taş çok değerliydi.

Bir gün yürüyüş yaparken, yerdeki kumların arasında boynu bükülmüş minik bir akasya fidanı gördü. Fidanın yaprakları susuzluktan kurumaya başlamıştı. “Susuz kalmışsın minik dostum,” dedi Umay üzülerek. Hemen yakındaki nehirden kocaman bir yaprak yardımıyla su taşıyıp fidanı dikkatlice suladı.

Tam o sırada gökyüzünden cıvıl cıvıl bir ses duyuldu. Masmavi tüyleriyle serçe Maviş, Umay'ın omzuna kondu. “Harika bir iş çıkarıyorsun Umay! Ben de gökyüzünden bakıp su bulmana yardım edebilirim,” dedi Maviş kanatlarını çırparak.

Suyla buluşan akasya fidanı mucizevi bir şekilde canlanmaya başladı. Kahverengi yaprakları parlayan canlı bir yeşile döndü ve fidan gökyüzüne doğru dikleşti. Umay sevinçle fidanın etrafında küçük bir dans sergiledi.

Birden fidanın dibindeki topraktan küçük, pembe bir burun göründü. Bu, köstebek Toprak'tı. “Ben de buradayım!” dedi Toprak gülümseyerek. “Toprağı güzelce kazdım ve havalandırdım ki su fidanın köklerine daha kolay ulaşsın.”

Güneş tepeye yükselip hava ısınınca, üç arkadaş dev gövdeli bir Baobab ağacının gölgesine sığındılar. Umay ve Maviş, ağacın geniş dallarının altında serinliğin tadını çıkardılar. Dev ağaç onlara huzurlu bir şarkı fısıldıyor gibiydi.

Karınları acıkınca ağacın dallarından sarkan lezzetli meyveleri paylaştılar. Umay, en yüksekteki meyvelere uzanıp onları Toprak için aşağıya indirdi. Toprak da ona toprağın derinliklerinden çıkardığı tatlı kökleri anlattı.

Gün yavaşça batarken gökyüzü muhteşem bir tabloya dönüştü. Turuncu, pembe ve mor renkler savanın üzerine yayıldı. Umay ve Maviş, ufuk çizgisinde kaybolan güneşi izleyerek doğanın bu görsel şölenine hayran kaldılar.

Eve dönüş vakti geldiğinde, Umay ve Toprak yan yana yürümeye başladılar. “Doğayı korumak ne kadar güzel bir duygu,” dedi Umay. “Birbirimize yardım edersek her yer yemyeşil bir cennet olur.” Toprak da başıyla onu onayladı.

Umay evine vardığında, yumuşacık kuru yapraklardan hazırladığı yatağına kıvrıldı. Vücudu yorgun ama kalbi çok huzurluydu. Gözleri yavaşça ağırlaşırken savanın gece seslerini dinledi.

Derin bir uykuya daldığında, Umay rüyasında devasa bir akasya ormanında olduğunu gördü. Kurtardığı o minik fidan, gökyüzüne kadar uzanan dev bir ağaç olmuştu. Bütün hayvanlar bu ağacın gölgesinde oyunlar oynuyordu.

Rüyasında Maviş ile birlikte bulutların üzerinde, parlayan yıldızlar arasında uçuyordu. Doğa ona teşekkür ediyor, rüzgar kulağına güzel melodiler fısıldıyordu. Umay, doğanın minik bir koruyucusu olmanın gururuyla mışıl mışıl uyudu. İyi uykular Umay.