Güneşli ve neşeli savanda yeni bir gün başlıyordu. Minik Zebra Zeki, en sevdiği kırmızı ve mavi çizgili şapkasını taktı. Aynaya bakıp gülümsedi ve oyun oynamak için dışarı koştu.

Zeki, büyük yeşil ağaçların arasından geçti ve çiçekli yollarda yürüdü. Bir süre sonra durup dinlenmek istedi. Ama o da ne? Başında bir hafiflik hissetti. Elini başına attığında şapkasının orada olmadığını fark etti!

“Şapkam nerede?” diye bağırdı Zeki. Hemen hatırlamaya çalıştı. En son nerede olduğunu düşündü. Koşarak az önce dinlendiği büyük gölgeli ağacın yanına gitti. Yaprakların arasına ve ağacın gövdesine baktı.

Şapka ağacın altında değildi. Zeki bu sefer su kenarına doğru koştu. “Belki su içerken düşürmüşümdür,” dedi. Eğilip pırıl pırıl parlayan suyun içine baktı ama sadece kendi yansımasını gördü.

O sırada Zeki’nin en yakın arkadaşı Zürafa Zuzu çıkageldi. Zuzu çok uzun boyluydu ve her yeri çok iyi görebiliyordu. “Neden üzgünsün Zeki?” diye sordu nazikçe.

Zeki, şapkasını kaybettiğini anlattı. Zuzu, “Üzülme dostum, birlikte arayalım,” dedi. “Gel, geçtiğin yolları tersten takip edelim. Adım adım nereye gittiğini hatırla.”

Birlikte yürümeye başladılar. Zuzu yüksekten bakıyor, Zeki ise yerdeki otları inceliyordu. Zeki, “Burada biraz zıplamıştım,” dedi. Zuzu da, “Ben de dallara bakıyorum,” diye cevap verdi.

Aniden Zeki yerdeki bir şeyi fark etti. “Bak! Bu benim şapkamın mavi ipi!” dedi heyecanla. Yerde, şapkanın örgüsünden kopmuş küçük bir ip parçası duruyordu.

Zuzu, ipin geldiği yöne doğru baktı. “İşte orada!” diye bağırdı. İlerideki dikenli bir çalının dalına takılmış, rüzgarda sallanan renkli şapkayı gördü. Uzun boynuyla çalılığın üzerini işaret etti.

Zeki koşup şapkasını çalının üzerinden aldı ve hemen başına taktı. “Eşyalarımı nereye koyduğumu hatırlamam ne kadar önemliymiş,” dedi. Zuzu'ya teşekkür etti ve mutlulukla evine döndü.