Minik tilki Tarçın, bir sabah evdeki büyük ahşap dolabı karıştırırken neşeyle bağırdı: “Aaa, burada harika ayakkabılar var!” Gökkuşağı gibi renkli ve kocaman ayakkabılar, dolabın derinliklerinden ona göz kırpıyordu. Tarçın'ın gözleri merakla parladı.

Tarçın hemen parlak mavi, üzerinde sarı yıldızlar olan ayakkabıları ayağına geçirdi. Ama o da ne? Ayakkabılar o kadar büyüktü ki, Tarçın'ın ayakları içinde kaybolup gitti. Ayakkabılar sanki birer küçük tekne gibi görünüyordu.

Tarçın oda içinde yürümeye çalıştı. Her adım attığında, ayakkabılar yere çarpıyor ve “Pat! Pat! Pat!” diye komik bir ses çıkarıyordu. Tarçın dengesini sağlamaya çalışırken kuyruğu havada sallanıyordu.

Tarçın kendi kendine bakıp kıkır kıkır güldü. Bu ayakkabılarla yürümek hem zor hem de çok eğlenceliydi! Odadaki aynanın karşısına geçip dev adımlarıyla dans etmeye başladı. “Ben kocaman bir dev oldum!” diye şarkı söyledi.

O sırada kapı tık tık vuruldu ve Tarçın'ın en yakın arkadaşı tavşan Pof içeri girdi. Pof, Tarçın'ın ayaklarındaki dev ayakkabıları görünce şaşkınlıktan uzun kulaklarını havaya dikti. “Tarçın, bunlar da ne?” diye sordu.

Pof da bu eğlenceli oyuna katılmak istedi. Kenarda duran minicik, pembe ve üzerinde beyaz puanlar olan bir çift ayakkabı buldu. Hemen onları denedi ama ayakkabılar Pof'un ayaklarına çok küçük geldi! Sadece parmak uçları içine sığabiliyordu.

İki arkadaş gülerek odadaki bütün ayakkabıları denemeye karar verdiler. Tarçın uzun çizgili çizmeleri giydi, Pof ise yuvarlak burunlu kırmızı pabuçları ellerine takip “Bakın, artık ellerim de yürüyor!” diye şaka yaptı.

Tarçın, yatağın altından ve kutuların içinden daha fazla ayakkabı çıkardı. Simli terlikler, bağcıklı botlar ve yumuşacık tüylü panduflar... Her yer renkli ayakkabılarla dolmuştu. “Vay canına, ne kadar çok çeşit var!” dedi Tarçın.

Tarçın'ın aklına harika bir fikir geldi: “Hadi Pof, bu ayakkabıları sıraya dizelim!” dedi. Önce Pof'un denediği o minicik, pembe puanlı ayakkabıları sıranın en başına, “Küçük” bölümüne koydular.

Sonra orta boyuttaki yeşil spor ayakkabıları eklediler. En sona ise Pof, buldukları en büyük, en geniş kahverengi botu büyük bir çabayla sürükleyerek getirdi. “İşte en büyüğü de bu!” diyerek sırayı tamamladı.

Ayakkabı yoluna bakıp ne kadar çok şey öğrendiklerini fark ettiler. Bazıları gerçekten küçük, bazıları ise çok büyüktü. “Küçükten büyüğe doğru harika bir gökkuşağı yolu yaptık,” dedi Tarçın gururla.

Artık dışarıda oynama vakti gelmişti. Tarçın ve Pof, ne dev ayakkabıları ne de minik olanları giydiler. Herkes kendi ayağına tam gelen ayakkabılarını bağladı. Kapıdan dışarı, güneşli bahçeye doğru neşeyle koşmaya başladılar.