Bir sabah minik tilki Tarçın, penceresinden dışarı baktı ve gökyüzünün masmavi olduğunu gördü. “Bugün tam bir piknik günü!” diye düşündü. Hemen en yakın arkadaşı tavşan Maviş'in yanına koştu. Ona, “Maviş, hadi arkadaşlarımızı toplayalım, bugün kırlara gidelim!” dedi. Maviş kulaklarını sallayarak bu fikre çok sevindi.

Tarçın, Maviş ve kirpi Pıtır birlikte yürümeye başladılar. Ormanın kenarında, her yerin yemyeşil olduğu ve rengarenk çiçeklerin açtığı harika bir çayır seçtiler. Tarçın, “Burası mükemmel!” dedi. Güneş, çayırın üzerinde parıl parıl parlıyordu ve her yer çok aydınlıktı.

Çayırın tam ortasına geldiklerinde durdular. Maviş ve Pıtır, sepetten kırmızı beyaz pötikareli örtüyü çıkardılar. Örtünün uçlarından tutarak yumuşacık çimenlerin üzerine özenle serdiler. Örtü rüzgarla hafifçe havalandı ve sonra çimenlerin üzerine yayıldı.

Sıra en eğlenceli kısma gelmişti: yiyecekleri yerleştirmek! Tarçın sepetten kıpkırmızı elmaları, sulu üzümleri ve taze sandviçleri çıkardı. Maviş de getirdiği havuçları örtünün ortasına koydu. Her şey o kadar lezzetli görünüyordu ki, hepsinin iştahı kabarmıştı.

Tam yemeye başlayacaklardı ki, güneş birden çok daha fazla ısıtmaya başladı. Gökyüzündeki güneş adeta kocaman bir soba gibiydi. Pıtır, “Of, çok sıcak oldu!” diyerek alnını sildi. Tarçın da güneşin yakıcı sıcaklığını sırtında hissetmeye başlamıştı.

Tarçın, arkadaşlarına baktı ve hepsinin sıcaktan bunaldığını gördü. “Böyle olmaz, gölge bir yer bulmalıyız,” dedi. Ayağa kalktı, patisini kaşının üzerine koyup etrafa bakındı. Serin ve rahatça oturabilecekleri bir yer arıyordu.

Çok geçmeden, çayırın hemen kenarında duran devasa bir meşe ağacı gördü. Ağacın dalları o kadar genişti ki, altında kocaman ve koyu bir gölge oluşmuştu. Tarçın, “Maviş, bak! Oradaki büyük ağacın altı çok serin görünüyor,” diye bağırdı.

Arkadaşları hemen harekete geçti. Maviş örtünün bir ucunu, Pıtır diğer ucunu tuttu. Sepeti ve yiyecekleri dökmeden yavaşça büyük ağacın gölgesine doğru taşımaya başladılar. Hepsi birlikte yardımlaşarak eşyalarını serin alana götürdüler.

Ağacın altına vardıklarında derin bir nefes aldılar. Burası gerçekten de çok serindi! Tarçın ve Pıtır, örtüyü ağacın kalın gövdesinin hemen yanına serdiler. Yaprakların arasından süzülen hafif rüzgar yüzlerini serinletiyordu.

Artık keyifle piknik yapabilirlerdi. Maviş sulu elmasından bir ısırık aldı, Tarçın ise sandviçinin tadını çıkardı. Gölgede oturmak onları çok rahatlatmıştı. Kuşların cıvıltısını dinleyerek yemeklerini yemeye devam ettiler.

Tarçın bir süre düşündü ve arkadaşlarına döndü. “Biliyor musunuz?” dedi, “Bazen işler planladığımız gibi gitmeyebilir. Güneş çok yakıcı olduğunda yerimizi değiştirmek harika bir fikirmiş. Çevremize dikkat edip planımızı değiştirmek işe yaradı!” Pıtır da ona hak vererek başını salladı.

Bir süre sonra güneş biraz alçaldı ve yakıcı sıcaklığı azalıp yumuşacık oldu. Tarçın ve arkadaşları tekrar açık çayıra çıktılar. Akşamüzeri güneşinin tatlı ışığında oyunlar oynayıp koşturdular. Değişen plana uyum sağlamak, günlerini kurtarmıştı.