Ormanın en parlak turuncu yapraklarının döküldüğü serin bir sonbahar sabahıydı. Minik sincap Çıtır, kış hazırlığı yaparken bulduğu en kocaman ve en parlak palamudunu büyük bir özenle taşıyordu. Onu kaybetmek istemiyordu, bu yüzden yerdeki devasa, sapsarı bir çınar yaprağının altına güzelce sakladı.

“İşte burada çok güvende!” dedi Çıtır. Tam o sırada arkadaşı Badem’in ağaçların arasından kendisine seslendiğini duydu. Palamudunu orada bırakıp, eğlenceli bir kovalamaca oynamak için hızla arkadaşının yanına, yüksek dallara doğru tırmandı.

Güneş yavaş yavaş alçalmaya, orman gölgelenmeye başladığında oyun bitti. Çıtır’ın karnı biraz acıkmıştı. Arkadaşına veda edip palamudunu sakladığı yere doğru heyecanla zıpladı. “En lezzetli palamudumu yeme zamanı geldi!” diye düşündü.

Çıtır palamudu sakladığı yere geldiğinde duraksadı. Etrafında o kadar çok sarı yaprak vardı ki! Bir o yaprağı kaldırdı, bir bu yaprağı. Ama palamut hiçbir yerde görünmüyordu. Çıtır şaşkınlıkla etrafına bakındı, her yer birbirine benziyordu.

Minik sincap bir taşın üzerine oturup palamudunu nerede kaybettiğini uzun uzun düşündü. “Palamudu koyduğumda güneş tam şuradaydı,” dedi kendi kendine. Gözlerini kapattı ve o anı, etrafındaki her şeyi hatırlamaya çalıştı.

Aniden gözleri parladı! Palamudu saklarken tam yanında duran o çok özel ağacı hatırladı. O ağaç, ormandaki diğer ağaçlardan daha kalındı ve gövdesinde yemyeşil yosunlar vardı. “Evet, yaşlı meşe ağacının tam dibindeydi!” diye haykırdı.

Çıtır hemen yaşlı meşe ağacının yanına koştu. Ağacın kalın gövdesine dokundu ve etrafında bir tur attı. “Tam burası!” dedi. Ağacın tanıdık kokusu ve dev gölgesi ona doğru yerde olduğunu hissettirmişti.

Dikkatli gözlerle yere bakarken, diğerlerinden daha büyük ve kenarları hafifçe kıvrılmış o tanıdık sarı yaprağı fark etti. Yaprak, rüzgarla biraz kaymış olsa da meşe ağacının köklerinden birinin hemen yanındaydı.

Çıtır, titreyen patileriyle büyük yaprağı yavaşça kenara çekti. Ve işte oradaydı! Parlak kahverengi palamudu, tam bıraktığı yerde sapasağlam duruyordu. Palamut, sanki saklandığı yerden ona gülümsüyordu.

“İşte buradasın!” diye bağırdı sevinçle. Palamudu iki patisiyle sıkıca kavrayıp havaya kaldırdı. O sırada yanına gelen arkadaşı Badem de onun bu başarısını gördü ve neşeyle kuyruğunu salladı.

Çıtır o gün çok önemli bir ders öğrendi. Bir şeyi saklarken sadece yapraklara güvenemezdi çünkü rüzgar onları uçurabilirdi. Ama yaşlı bir ağaç veya büyük bir taş gibi kalıcı işaretler, ona her zaman yol gösterebilirdi.

Sonunda palamudunu bu sefer daha güvenli, rüzgarın ulaşamayacağı sıcak bir ağaç kovuğuna yerleştirdi. Artık içi rahattı. Kış geldiğinde bu lezzetli palamudu nerede bulacağını çok iyi biliyordu.