Güneşli bir sabah, orman her zamankinden daha yeşil ve canlıydı. Minik sincap Çıtır, neşe içinde zıplayarak dere kenarına geldi. Dere şırıl şırıl akıyor, kuşlar en sevdiği şarkıları söylüyordu.

Çıtır birden durdu ve karşı kıyıya baktı. Orada, tam ağacın altında harika bir şey parlıyordu. Bu, daha önce hiç görmediği kadar büyük ve parlak, kıpkırmızı bir meşe palamuduydu!

“Ona mutlaka ulaşmalıyım!” dedi Çıtır. Ama dere çok genişti ve zıplamak için çok uzaktı. Islanmak istemiyordu, bu yüzden karşıya geçmek için bir yol aramaya başladı.

Etrafına bakınırken ağaçların altında uzun ve kalın dallar gördü. “İşte bu!” diye bağırdı. Ama dallar o kadar ağırdı ki, Çıtır onları yerinden bile kıpırdatamadı.

Tam o sırada çalılıkların arasından arkadaşı tavşan Pof çıka geldi. “Merhaba Çıtır! Neden bu kadar uğraşıyorsun?” diye sordu. Çıtır ona kırmızı palamudu gösterdi. Pof gülümsedi: “Merak etme, birlikte hallederiz!”

Çıtır ve Pof güçlerini birleştirdiler. Uzun dalları birer birer taşıyıp derenin üzerine, yan yana dizdiler. Artık derenin üzerinde ince ama güzel bir geçit oluşmaya başlamıştı.

Pof, köprünün güvenli olup olmadığını merak etti. Dere kenarından ağır, gri bir taş bulup köprünün tam ortasına dikkatlice bıraktı. Köprü hiç sallanmadı, sapasağlam duruyordu.

“Sıra bizde!” dedi Çıtır. Kuyruğunu dikti ve köprünün üzerinden yavaş adımlarla yürümeye başladı. Pof da hemen arkasından onu takip ediyordu. Adımları çok dikkatliydi.

Karşı kıyıya ulaştıklarında sevinçle zıpladılar. Kırmızı palamut tam önlerindeydi. “Başardık!” diye bağırdı Çıtır. Arkadaşıyla birlikte bu harika ödülü buldukları için çok mutluydular.

Dönmeden önce köprüyü biraz daha sağlamlaştırmaya karar verdiler. Pof, dere kenarından topladığı renkli taşları dalların kenarlarına dizdi. Artık köprü çok daha güzel ve güçlü görünüyordu.

Çıtır, Pof'un omzuna dokundu. “Biliyor musun Pof,” dedi, “tek başıma palamuda ulaşamazdım. Birlikte çalışınca en zor işler bile oyun oynamak kadar kolaylaşıyormuş.”

Güneş yavaş yavaş batarken, iki dost yeni köprülerinin yanında, yeşil çimenlere oturdular. Kırmızı palamudun tadına bakarken, derenin sesini dinleyip günün yorgunluğunu attılar.