Minik penguen Pofuduk, bembeyaz karların üzerinde neşeyle tıpış tıpış yürüyordu. Birden karşısına güneşin altında elmas gibi parlayan kocaman bir buz tepesi çıktı. Tepenin yanından aşağıya doğru uzanan, pürüzsüz ve upuzun bir buz yolu vardı. Pofuduk şaşkınlıkla durup bu parıltıya baktı.

Pofuduk, minik adımlarla tepenin en ucuna kadar tırmandı. Aşağıya bakınca kalbi “küt küt” atmaya başladı. Kendi kendine, “Acaba buradan aşağıya kayabilir miyim? Yoksa çok mu hızlı giderim?” diye düşündü. Bir patisini çenesine koydu ve uzun buz yolunu incelemeye başladı.

O sırada arkadaşı Mavi yanına geldi. Mavi her zamanki gibi neşeliydi. “Selam Pofuduk! Burada ne yapıyorsun?” diye sordu. Pofuduk parlak yolu gösterdi. Mavi’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. “Vay canına, bu gördüğüm en muhteşem kaydırak olabilir!” dedi.

İki arkadaş dikkatlice yolun sonuna baktılar. Yolun bittiği yerde kocaman, yumuşacık ve bembeyaz bir kar yığını vardı. “Bak, orası pamuk gibi görünüyor!” dedi Pofuduk. Mavi de başıyla onayladı: “Evet, oraya düşmek hiç acıtmaz. Buradan kaymak çok güvenli olacak!”

Pofuduk ve Mavi yan yana oturdular. Derin bir nefes aldılar ve kanatlarını birbirine çarptılar. Pofuduk, “Hazır mısın Mavi?” diye sordu. Mavi, “Hazırım! Haydi gidelim!” dedi. İkisi de aynı anda kendilerini öne doğru ittiler.

“Vuuuuuu!” diye bağırarak buzun üzerinde rüzgar gibi hızlandılar. Buz o kadar pürüzsüzdü ki adeta uçuyor gibiydiler. Soğuk hava yüzlerine çarpıyor ama onlar sadece kahkahalar atıyordu. Karnıyla buzun üzerinde kaymak dünyanın en güzel hissiydi.

Löp! İki arkadaş yolun sonundaki yumuşacık kar yığınının içine daldılar. Her yerleri bembeyaz kar olmuştu. Karların arasından kafalarını çıkarıp birbirlerine baktılar ve kahkahalarla gülmeye başladılar. “Bu harikaydı! Bir daha yapmalıyız!” dediler.

Onların neşeli seslerini duyan diğer penguenler de hemen tepenin başında toplandı. Herkes bu yeni kaydırağı denemek istiyordu. Penguenler birer birer sıraya girmeye başladılar. Ancak Ayaz adındaki tombul bir penguen, beklemeden herkesin önüne geçmeye çalıştı.

Pofuduk hemen Ayaz'ın yanına gidip durdu. “Bir dakika Ayaz,” dedi nazikçe. “Eğer sıramızı beklersek hepimiz daha çok eğleniriz ve kimse zarar görmez. Sırayla oynamak oyunun kuralıdır.” Ayaz biraz duraksadı, diğer arkadaşlarının beklediğini görünce sıranın en arkasına geçti.

Şimdi her şey çok daha düzenliydi. Ayaz sırası gelince “Yaşasın!” diyerek aşağıya süzüldü. Arkadaşı Mavi ise tepenin altından ona el sallayarak tezahürat yapıyordu. Herkes sırayla kayıyor, kimse birbirini itmiyordu.

Güneş yavaş yavaş batarken Pofuduk ve Mavi tepenin kenarında yan yana oturdular. Pofuduk, arkadaşlarıyla bir şeyler paylaşmanın ve sırayla oynamanın günü ne kadar güzelleştirdiğini düşünüyordu. “Birlikte ve kurallara uyarak oynamak, tek başına oynamaktan çok daha zevkliymiş,” dedi Pofuduk.

Pofuduk akşam olunca yuvasına döndü. Yumuşacık kar yatağına uzandı ve gözlerini kapattı. Aklında hala o parlak buz kaydırağı ve arkadaşlarıyla attığı kahkahalar vardı. Pofuduk mutlu bir şekilde, ertesi günün oyunlarını hayal ederek uykuya daldı.