Güneşli, pırıl pırıl bir gün. Minik Ördek Papi, papatyalar arasında geziyor. Aaa! O da ne? Çiçeklerin arasında rengârenk bir yel değirmeni duruyor.

Vak vak! Ne kadar güzel, dedi Papi. O sırada Beyaz Tavşan Mimi zıplayarak geldi. Merhaba Papi! Bu renkli şey de ne? diye sordu.

Papi ve Mimi yel değirmenini döndürmek istedi. Ama rüzgâr yoktu. Derken Sarı Civciv Çiçi geldi. Cik cik! Ben de yardım edebilir miyim? dedi.

Yel değirmeni henüz dönmüyordu. Kızıl Sincap Kıvık ağacından aşağı süzüldü. Belki biraz daha güçlü üflemeliyiz! dedi.

Hep birlikte Püff! diye üflediler. Ama kanatlar kıpırdamadı. Minik Kirpi Pıtı yavaşça yaklaştı. Acele etmeyin, birlikte başaracağız, dedi.

Kuzu Mele, çayırların üzerinden neşeyle seslendi. Meee! Ben de geldim! Ne yapıyoruz? Arkadaşları ona yel değirmenini gösterdi.

Serçe Tivi uçarak yel değirmeninin tepesine kondu. Gökyüzü çok sakin, dedi. Ama hepimiz birleşirsek bir yolunu buluruz.

Kaplumbağa Tosi, ağır adımlarla aralarına katıldı. Sabırlı olun arkadaşlar, dedi. En güzel şeyler zamanla olur.

Küçük Geyik Alaz, çiçeklerin arasından zarifçe çıktı. Boyum uzun, belki tepeden esen rüzgârı yakalayabilirim, dedi.

En son Sevimli Köstebek Köstü topraktan başını uzattı. Merhaba! Toprağın altından tıkırtılarınızı duydum, dedi neşeyle.

Şimdi herkes oradaydı. Papi ve Köstü yel değirmenini en rüzgârlı tepeye taşıdı. Herkes el ele verdi, derin bir nefes aldı.

Birden hafif bir rüzgâr esti. Fır fır fır! Yel değirmeni dönmeye başladı! Herkes neşeyle zıpladı. Papi ve Mimi çok mutluydu. Birlikte atılan küçük adımlar, en güzel mutlulukları büyütür.