Güneşli bir sabahtı. Minik maymun Momo, kocaman yaprakların arasından geçerken yerde bir sürprizle karşılaştı. Bu, içi sapsarı ve taptaze muzlarla dolu olan büyük bir sepetti! Momo sevinçle zıpladı.

Momo muzları çok seviyordu ama onları hemen yemek istemedi. “Acaba bu muzlardan gökyüzüne kadar uzanan bir kule yapabilir miyim?” diye düşündü. Bu harika bir fikir gibi görünüyordu.

Momo hemen işe koyuldu. Düz bir taşın üzerine ilk muzu dikine koymaya çalıştı. Ama muz “hop” diye yana kaydı ve yere düştü. Muzlar biraz kaygandı!

“Vazgeçmek yok!” dedi Momo kendi kendine. Derin bir nefes aldı ve tekrar denedi. Bu sefer muzu daha yavaş ve dikkatli bir şekilde yerleştirdi.

Bir muz, iki muz ve işte üç muz! Momo üç muzu üst üste dizmeyi başarmıştı. Kule şimdiden çok güzel görünüyordu. Momo mutlulukla ellerini çırptı.

Momo dördüncü muzu en üste eklemek için uzandı. Tam koyduğu sırada kule birden sallanmaya başladı. “Eyvah!” demeye kalmadan bütün muzlar “pıt pıt pıt” diye yere yuvarlandı.

Momo yere oturdu ve dağılan muzlara baktı. “Neden devriliyor?” diye düşündü. Sonra aklına harika bir fikir geldi. Kulesinin alt kısmını daha sağlam yapmalıydı.

Momo bu sefer işe geniş bir taban yaparak başladı. İlk sıraya yan yana birçok muz dizdi. Artık kulenin temeli bir kale kadar sağlam görünüyordu.

Şimdi sıra ikinci kattaydı. İlk sıranın üzerine iki muz daha ekledi. Muzlar artık birbirine destek oluyordu. Kule yükseldikçe Momo'nun heyecanı da artıyordu.

Sonunda en üste de bir muz koydu. İşte kule hazırdı! Bu sefer kule sallanmıyordu çünkü tabanı çok geniş ve güçlüydü. Momo başarısının tadını çıkardı.

O sırada arkadaşı Koko yanına geldi. Momo ona kuleyi nasıl yaptığını anlattı. “Bazen işler ilk seferde olmaz,” dedi Momo. “Ama farklı yollar denersek başarabiliriz!”

Momo kulesindeki muzları Koko ve diğer arkadaşlarıyla paylaştı. Hep birlikte ormanda büyük bir muz ziyafeti yaptılar. Birlikte başarmak ve paylaşmak, kule yapmaktan bile daha eğlenceliydi.