Güneşli bir sabah, minik kuş Cikcik ormanda neşeyle zıplıyordu. Yerde duran kocaman, sapsarı bir yaprak gördü. Bu yaprak o kadar büyüktü ki, Cikcik’in bütün gövdesini kaplayabilirdi. Cikcik yaprağa merakla yaklaştı.

Cikcik, eğildi ve gagasıyla yaprağı kavradı. Sonra pır diye uçup yaprağı tam kafasının üzerine yerleştirdi. “Bakın!” diye cıvıldadı, “Benim harika bir şapkam oldu!” Yaprak, Cikcik’in gözlerinin üzerine kadar iniyordu.

O sırada arkadaşı Pıpıp uçarak yanına geldi. Cikcik’i görünce önce çok şaşırdı, sonra neşeyle gülmeye başladı. “Cikcik, bu şapka çok komik görünüyor!” dedi Pıpıp. “Ben de kendime bir şapka bulmalıyım!”

Kısa süre sonra Pıtır ve Gök de onlara katıldı. Hepsi Cikcik'in şapkasına bayılmıştı. “Haydi arkadaşlar,” dedi Pıtır, “Orman binlerce yaprakla dolu. Hepimiz kendi yaprak şapkamızı yapalım!” Kuşlar heyecanla yere indiler.

Cikcik arkadaşlarına yardım ediyordu. Pıpıp'a “Bak Pıpıp, bu çok küçük bir yaprak,” diyerek kırmızı bir yaprak gösterdi. Sonra yanındaki devasa yeşil yaprağı işaret etti: “Bu ise çok büyük bir yaprak!”

Pıtır, tam yuvarlak bir meşe yaprağı bulmuştu. “Benimki yuvarlak!” diye bağırdı. Gök ise uzun ve ince bir söğüt yaprağı seçti. “Benimki de çok uzun ve ince, tıpkı bir tüy gibi!” dedi Gök neşeyle.

Kuşlar o kadar çok yaprak toplamıştı ki, her yer renk cümbüşüne dönmüştü. Kırmızılar, sarılar, turuncular ve kahverengiler... Cikcik ve Gök, yaprakların arasında adeta bir renk denizinde yüzüyorlardı.

Cikcik, “Hadi bunları sıralayalım!” dedi. Cikcik ve Pıtır, topladıkları yaprakları bir kütüğün üzerine dizmeye başladılar. En başa en küçüğünü, en sona ise en büyüğünü koydular. Küçükten büyüğe bir yaprak sırası yaptılar.

Pıpıp ve Gök ise yaprakları renklerine göre ayırdılar. Bir köşeye kırmızı yaprakları, diğer köşeye sarı yaprakları, başka bir köşeye de turuncu yaprakları biriktirdiler. “Bakın, renkli tepelerimiz oldu!” diye cıvıldadılar.

Sonunda herkes şapkasını taktı. Cikcik, “Şimdi yaprak geçidi zamanı!” diye bağırdı. Cikcik ve Pıpıp en önde, kafalarındaki renkli şapkalarla yürümeye başladılar. Kanatlarını çırparak tempo tutuyorlardı.

Pıtır ve Gök de onların arkasından geliyordu. Pıtır’ın yuvarlak şapkası ve Gök’ün uzun şapkası çok komik ve güzel görünüyordu. Bütün orman onların bu eğlenceli geçidini izliyordu. Hepsi bir ağızdan şarkılar söylüyordu.

Güneş batarken kuşlar çok yorulmuş ama çok mutlu olmuşlardı. Renkleri, boyutları ve şekilleri öğrenirken çok eğlenmişlerdi. Hepsi kendi özel yaprak şapkasıyla yuvasına doğru uçtu. “İyi uykular renkli şapkalı kuşlar!”