Bir sabah minik kurbağa Zıplak, camına vuran yumuşak damlaların sesiyle uyandı. Dışarıda pırıl pırıl bir yağmur yağıyordu. Zıplak hemen yataktan fırladı ve dışarıdaki ıslak maceraya atılmak için hazırlandı.

Zıplak kapının önünde harika bir sürprizle karşılaştı. Orada, üzerinde kırmızı, sarı ve mavi çizgileri olan kocaman, renkli bir şemsiye duruyordu. Zıplak şemsiyeyi sapından sıkıca tuttu ve neşeyle havaya kaldırdı.

Tam o sırada en yakın arkadaşı Viri, elinde kendi parlak sarı şemsiyesiyle zıplayarak yanına geldi. “Günaydın Zıplak!” dedi Viri. “Bugün tam şemsiye gezintisi yapılacak bir gün, değil mi?”

Zıplak durup şemsiyesinin tepesinden gelen sesi dinlemeye başladı. Büyük, çizgili şemsiyeye düşen damlalar “GÜM GÜM” diye tok ve kalın bir ses çıkarıyordu. Sanki koca bir davul çalıyordu!

Viri de kendi şemsiyesini dinledi. Onun küçük sarı şemsiyesinde damlalar “tık tık tık” diye incecik ve nazik sesler çıkarıyordu. “Bak Zıplak, benimki küçük bir piyano gibi!” dedi Viri.

İki arkadaş şemsiyelerini birbirine yaklaştırıp sesleri karşılaştırdılar. Bir yanda “GÜM GÜM”, diğer yanda “tık tık”. İki farklı şemsiye, yağmurla beraber harika bir düet yapıyordu.

Zıplak'ın aklına eğlenceli bir fikir geldi. “Sadece şemsiyeler değil, her şey farklı bir ses çıkarıyor!” dedi ve yerdeki büyük, kırmızı benekli bir mantarın üzerine parmağıyla vurdu. Mantardan “TOK!” diye bir ses yükseldi.

Viri de hemen oyuna katıldı. Yanındaki geniş, ıslak bir ağaç yaprağına hafifçe vurdu. Yaprak “pırpır” diye yumuşak bir ses çıkardı. Orman artık kocaman bir müzik aleti gibiydi.

Bir süre sonra yağmur yavaşladı ve tamamen dindi. Bulutların arasından süzülen güneş ışıklarıyla birlikte gökyüzünde dev bir gökkuşağı belirdi. Doğa şimdi her zamankinden daha parlak ve taze görünüyordu.

Zıplak ve Viri, keşfettikleri bu yeni sesleri mırıldanarak evlerinin yolunu tuttular. Bir sonraki yağmuru ve onun getireceği yeni şarkıları şimdiden merak etmeye başlamışlardı.