Serin bir sabah uyandı Minik Koala Koko. Ağacının dibinde, bembeyaz bulutlar kadar yumuşak ve sıcacık görünen bir battaniye buldu. Koko, battaniyeyi gördüğü an içini bir huzur kapladı.

Koko, battaniyeyi hemen omuzlarına doladı. Ama o da ne? Battaniyenin bir köşesi dışarıda kalmıştı ve yürürken ayağına dolanıyordu. Koko istediği kadar ısınamamıştı.

Koko battaniyeyi çekiştirdi, sağa döndü, sola döndü. Battaniyeyi düzeltmek istiyordu ama her seferinde başka bir yer kırışıyordu. Koko bu karmaşık durum karşısında biraz yorulmuştu.

O sırada yukarıdan bir “Cik cik!” sesi duyuldu. Koko'nun en yakın arkadaşı kuş Cikcik yanına kondu. “Yardım ister misin Koko?” diye sordu minik dostu.

Koko bir ucundan tuttu, Cikcik diğer ucundan. Birlikte battaniyeyi havaya kaldırıp çimenlerin üzerine kocaman açtılar. Battaniye şimdi dev bir beyaz çarşaf gibi görünüyordu.

“Şimdi köşeleri birleştirelim,” dedi Cikcik. Tek tek bütün köşeleri çektiler ve katladılar. Cikcik kanatlarıyla, Koko ise yumuşak patileriyle her bir kenarı özenle düzeltti.

Sonunda battaniye tertemiz ve dümdüz bir şekilde yere serildi. Hiçbir kırışıklık, hiçbir kat yeri kalmamıştı. Cikcik, başardıkları işe bakıp neşeyle öttü.

Koko, büyük bir keyifle bu yumuşacık battaniyenin tam ortasına uzandı. Altındaki zemin şimdi pamuklar kadar yumuşak ve çok rahattı.

Cikcik de yorulmuştu ama mutluydu. Uçup Koko'nun hemen yanına kondu. “Burası gerçekten harika olmuş Koko,” diye fısıldadı.

İki dost, battaniyenin üzerinde sırtüstü yatıp gökyüzünü izlemeye başladılar. Masmavi gökyüzünde süzülen, şekilden şekle giren beyaz bulutları seyretmek çok eğlenceliydi.

Koko kendi kendine gülümsedi. Bir işi düzenli ve özenli yapınca, sonucun ne kadar rahat ve güzel olduğunu anlamıştı. Düzenli battaniyesi ona en güzel yatağı sunmuştu.

Güneş yavaşça yükselirken Koko'nun gözleri ağırlaştı. Yumuşak battaniyesinin üzerinde, dostu Cikcik ile birlikte tatlı bir uykuya daldı. Orman bugün her zamankinden daha huzurluydu.