Koko, güneşin dalların arasından süzüldüğü huzurlu bir ormanda yaşıyordu. Bir sabah kocaman bir okaliptüs ağacının altında otururken, alçak bir dalda minik bir kuşun mışıl mışıl uyuduğunu fark etti.

Küçük kuşun adı Tüy’dü. Tüy, başını yumuşacık kanatlarının altına saklamış, dalın üzerinde hiç kıpırdamadan dinleniyordu. Ormandaki hafif rüzgar onu bir beşik gibi sallıyordu.

O sırada Koko’nun en yakın arkadaşı kanguru Zıpzıp yanına geldi. Koko’nun canı oyun oynamak istiyordu ama Zıpzıp'ı görünce hemen parmağını dudağına götürdü.

“Şşşt!” diye fısıldadı Koko. “Bak, Tüy burada çok tatlı uyuyor. Onu uyandırmak istemiyorum, biraz daha dinlenmeye ihtiyacı var.”

Koko, diğer arkadaşı olan wombat Topik’in de yaklaştığını gördü. Hemen onun yanına gidip fısıldayarak bir öneride bulundu: “Bugün en sessiz oyunumuzu oynayalım mı?”

Zıpzıp ve Topik bu fikri çok sevdiler. Hemen yere dökülmüş rengarenk yapraklardan toplamaya başladılar. Sessizce çalışarak yapraklardan büyük bir çiçek şekli oluşturdular.

Oyun boyunca kimse bağırmadı, kimse yüksek sesle gülmedi. Koko ve Zıpzıp birbirlerine sadece bakışlarıyla ve fısıltılarla işaret ederek yeni şekiller yapmaya devam ettiler.

Koko, oyunun ortasında merakla ağaca doğru tırmandı. Tüy’ün uyanıp uyanmadığını kontrol etmek için usulca yukarıya, dalın yanına kadar çıktı.

Tüy hala huzurla uyuyordu. Minik göğsü nefes aldıkça inip kalkıyordu. Koko, arkadaşının ne kadar derin uyuduğunu görünce gülümsedi ve sessizce aşağı indi.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra Tüy yavaşça gerindi, kanatlarını çırptı ve küçük gözlerini açtı. Koko onu daldan izlerken neşeyle, “Günaydın Tüy!” dedi.

Koko, başkalarının dinlenme zamanına saygı göstermenin ne kadar güzel bir duygu olduğunu öğrendi. Topik de yanlarına gelerek arkadaşının uyanışını kutladı.

Tüy tamamen uyandıktan sonra, tüm arkadaşlar ormanın içinde sessiz ve huzurlu bir yürüyüşe çıktılar. Orman bugün her zamankinden daha nazik ve güzel görünüyordu.