Minik kedi Misket, o gece yatağında bir türlü uyuyamamıştı. Pencereden dışarı baktığında, gökyüzünde kocaman ve parlak bir ay gördü. Ay, adeta gümüşten bir tepsi gibi parlıyor ve odayı yumuşacık bir ışıkla dolduruyordu. Misket, “Acaba bahçede ay ışığı nasıl görünüyor?” diye merak ederek pencerenin kenarına tırmandı.

Misket, sessizce açık duran kapıdan bahçeye süzüldü. Gece hiç de korkutucu değildi; her yer masalsı bir gümüş rengine boyanmıştı. Çimenler ay ışığı altında parlıyor, hafif bir rüzgar yaprakları hışırdatıyordu. Misket, bahçenin ortasına kadar meraklı adımlarla yürüdü ve derin bir nefes aldı.

Tam o sırada, ayaklarının dibinde hareket eden koyu bir şekil fark etti. “O da ne?” diye şaşırdı Misket. Bu şekil, o nereye gitse oraya gidiyor, o durunca duruyordu. Misket sağa döndü, şekil de sağa döndü. Misket sol patisini kaldırdı, şekil de kendi patisini kaldırdı. Misket bu yeni arkadaşını çok sevmişti.

Misket, gölgesiyle oynamaya başladı. Kendi etrafında döndü, gölgesi de döndü. Birden havaya zıpladı ve gölgesini yakalamaya çalıştı. Ama ne kadar hızlı zıplarsa zıplasın, gölgesi hep tam altındaydı. Misket keyifle mırıldanarak çimenlerin üzerinde taklalar attı.

“Merhaba küçük kedi!” diye bir ses duyuldu yukarıdan. Misket başını kaldırdığında, ağacın dalında oturan Baykuş Pofuduk'u gördü. Pofuduk'un kocaman, yumuşak tüyleri ve parlayan gözleri vardı. Misket, “Bak Pofuduk! Yeni bir arkadaş buldum ama onu bir türlü yakalayamıyorum!” dedi heyecanla.

Pofuduk gülümseyerek aşağıya süzüldü. “O senin gölgen Misket,” dedi bilgece. “Ay ışığı arkandan vurduğu zaman, vücudun ışığın geçmesini engeller ve yerde bu karanlık şekil oluşur. Bak, ben kanatlarımın arasından ışığı nasıl kesiyorum.” Pofuduk, kanatlarını ay ışığına doğru tutarak Misket'e gölgenin nasıl oluştuğunu gösterdi.

Pofuduk kanatlarını kullanarak yerde farklı şekiller yapmaya başladı. “Bak şimdi,” dedi. Kanatlarını birleştirip hareket ettirdiğinde, yerdeki gölge dev bir kuşun uçuşuna benzedi. Misket hayranlıkla izliyordu. Pofuduk, gölgelerle oynamanın ne kadar eğlenceli olduğunu biliyordu.

Misket de denemek istedi. Patilerini havaya kaldırıp kulak gibi dikti. “Bak Pofuduk, ben de bir tavşan yaptım!” diye bağırdı. Yerdeki gölge, tıpkı uzun kulaklı bir tavşana benziyordu. Misket patilerini oynattıkça, gölge tavşan da kulaklarını sallıyordu.

Onların eğlencesini gören Tavşan Zıpzıp da çalılıkların arasından çıktı. “Ben de katılabilir miyim?” diye sordu. Zıpzıp, Misket'in yanına geldi ve burnunu oynatarak kendi gerçek kulaklarının devasa gölgesini yere yansıttı. Misket ve Zıpzıp yan yana durup gölgelerini birleştirdiler.

Ağacın altından Kirpi Dikenli de yavaşça onlara yaklaştı. Pofuduk, kanatlarını çırparak gölgeden bir kelebek yaptı, Dikenli ise top gibi yuvarlanarak yerdeki gölgesini koca bir topa dönüştürdü. Bahçe, ay ışığı altında dans eden gölge şekilleriyle dolup taşmıştı.

Gece ilerledikçe Misket'in uykusu gelmeye başladı. Pofuduk, “Artık dinlenme vakti küçük dostum,” dedi kanadını Misket'in omzuna koyarak. Misket, arkadaşlarına teşekkür etti. Ay ışığının ve gölgelerin ne kadar sihirli olduğunu öğrenmişti. Arkadaşlarıyla vedalaşıp eve doğru yavaş adımlarla yürüdü.

Misket, yumuşacık yatağına kıvrıldı. Gözlerini kapatmadan önce pencereden içeri sızan son ay ışığına baktı. Gölgesi, yatağının kenarında ona eşlik ediyordu. Misket huzurla mırıldanarak derin bir uykuya dalarak rüyasında gölgelerle dans etmeye devam etti.