Minik ayıcık Badem, arkadaşları Sincap Çevik ve Geyik Alaz ile ormanda kamp yapmaya karar verdi. Hepsi sırt çantalarını taktı ve neşeyle şarkılar söyleyerek yürümeye başladılar.

Kamp kurmak için önce güvenli ve düzlük bir alan seçmeleri gerekiyordu. Badem ve Alaz, büyük bir meşe ağacının altındaki yumuşak çimenlik alanı çok sevdiler.

Badem ve Çevik hemen işe koyulup küçük, renkli çadırlarını çantalardan çıkardılar. Çadırları kurmak çok eğlenceliydi; kumaşları yere serip direklerini hazırladılar.

Alaz ve Çevik, çadırın sağlam durması için iplerini dikkatlice bağladılar. Çevik ağacın dalına tırmanıp ipin bir ucunu tutarken Alaz aşağıdan ona yardım etti.

Çadırlar hazır olunca Badem ve Alaz içlerine yumuşak, pofuduk battaniyeler koydular. Artık çadırların içi yumuşacık birer yuva gibi görünüyordu.

Akşam olunca orman yavaş yavaş kararmaya başladı. Badem ve Çevik küçük el fenerlerini yaktılar. Fenerlerin sarı ışığı etrafı sıcacık bir şekilde aydınlattı.

Badem ve Alaz, sırtüstü çimenlerin üzerine uzanıp gökyüzünü izlediler. Gökyüzü pırıl pırıl parlayan yıldızlarla dolmaya başlamıştı.

Çevik ve Alaz, gökyüzündeki büyük ve küçük yıldızları saymaya başladılar. “Bir, iki, üç... Ne kadar da çoklar!” diye hayranlıkla mırıldandılar.

Yıldızları saydıktan sonra Badem ve Çevik birbirlerine komik hayvan hikâyeleri anlattılar. Anlattıkları şakalarla ormanda neşeli kahkahalar yükseldi.

Gece ilerlemişti ama kimse korkmuyordu. Badem ve Alaz, birbirlerinin yanında olmanın verdiği güvenle, huzur içinde çadırın önünde oturdular.

Badem, birlikte olmanın kendisini ne kadar güvende ve mutlu hissettirdiğini düşündü. Arkadaşlarıyla paylaşılan her an bir hazine gibiydi.

Sonunda herkes kendi çadırına girdi. Badem ve Çevik, yumuşacık battaniyelerine sarılıp yıldızların altında tatlı bir uykuya daldılar.