Badem, o sabah erkenciydi. Salonun köşesinde daha önce hiç fark etmediği bir şey gördü. Bu, üzerinde kırmızı, mavi ve sarı camlar olan minik, yuvarlak bir pencereydi. Badem merakla pencereye doğru yürüdü.

Birden güneş bulutların arasından çıktı. Parlak ışıklar renkli camlardan geçerek içeri süzüldü. Evin ahşap zemini bir anda gökkuşağı gibi rengarenk lekelere büründü. Badem gördüğü manzara karşısında büyülenmişti.

Badem yavaşça patisini uzattı ve yerdeki büyük, kırmızı bir ışık lekesinin üzerine bastı. “Tıpkı bahçedeki elmalar gibi kırmızı!” diye sevindi. Kırmızı ışık patisinin üzerinde yumuşacık parlıyordu.

Hemen yanındaki mavi ışığa zıpladı. Şimdi patileri masmavi bir gökyüzü gibi görünüyordu. Badem, ışıkların çok yumuşak ve ılık olduğunu hissetti. Bu renklerle oynamak çok eğlenceliydi.

Kafasını yukarı kaldırdığında sarı ışığın duvardaki tablonun hemen yanında parladığını gördü. Sanki minik bir güneş evin içine misafir gelmişti. Badem parmak uçlarında yükselerek sarı ışığa ulaşmaya çalıştı.

Badem yerdeki ve duvardaki renkleri birer birer takip etmeye başladı. Her bir ışık lekesi ona yeni bir yol gösteriyordu. Adeta gizli bir hazineyi arayan bir dedektif gibi ciddi ama heyecanlıydı.

Bir süre sonra Badem çok şaşırtıcı bir şey fark etti. Kırmızı ışık az önce durduğu yerde değildi! Güneş gökyüzünde yavaşça hareket ettikçe, odanın içindeki renkli lekeler de yer değiştiriyordu.

Tam o sırada kapı tık tık diye çaldı. Gelen, Badem'in en yakın arkadaşı tavşan Koko’ydu. Badem hemen kapıyı açtı ve heyecanla, “Bak Koko, evin içinde canlı renkler var!” dedi.

İkisi birlikte “Renk Yakalamaca” oynamaya başladılar. Koko mavi ışığı kovalamaya çalışırken Badem sarı ışığın üzerinde dans ediyordu. Evin içi neşeli kahkahalarla ve renkli parıltılarla doldu.

Öğleden sonra olduğunda ışıklar tamamen farklı yerlere taşındı. Artık koltuğun üzerine ve Koko'nun kucağına dökülüyorlardı. Koko, kucağındaki renkli parıltıları sanki birer çiçekmiş gibi tutmaya çalıştı.

Badem, güneşin gökyüzündeki yolculuğunun her şeyi ne kadar değiştirdiğini keşfetti. Işığın yönü değiştikçe, odanın içindeki dünya da her an yeniden şekilleniyordu. Bu keşif onu çok mutlu etti.

Gün batarken Badem ve Koko renkli pencereden dışarıya, turuncu gökyüzüne baktılar. Yarın güneş tekrar doğduğunda, renkli oyunun yeniden başlayacağını biliyorlardı. Badem, renkli penceresine “İyi uykular” dedi.