Badem sabah ormanda neşeyle dolaşırken havada asılı duran, çok tatlı bir koku aldı. Bu koku o kadar güzeldi ki, Badem’in karnı hafifçe guruldadı ve adımları hızlandı.

Burnunu iyice gökyüzüne doğru kaldırdı. Kokunun nereden geldiğini anlamak için havayı derin derin içine çekti ve burnunun ucunu takip ederek yola koyuldu.

Mis gibi koku onu, ormanın derinliklerinde gizli, her yerin parlak sarı çiçeklerle kaplı olduğu geniş ve güneşli bir açıklığa götürdü.

Badem, sarı çiçeklerin arasında vızıldayarak uçuşan küçük canlılar gördü. Onlar, neşeyle bir çiçekten diğerine konan çalışkan arılardı.

Tam o sırada, arıların içinden küçük bir arı olan Balbalı, Badem'i fark etti. Balbalı, havada asılı kalarak kocaman bir gülümsemeyle Badem'e yaklaştı.

Badem heyecanla, “Bu harika koku çiçeklerden mi geliyor?” diye sordu. Çiçeklerin yanına oturup o güzel kokuyu tekrar içine çekti.

Balbalı kanatlarını hızlıca çırparak cevap verdi: “Evet Badem! Ama biz bu çiçeklerden tatlı nektarlar topluyoruz. Bu nektarlar daha sonra kovanda lezzetli bir bala dönüşecek!”

Badem, arıların ne kadar büyük bir gayretle çalıştığını gördü. Onları korkutmamak veya rahatsız etmemek için biraz geriye çekilip sessizce izlemeye karar verdi.

Arıların çiçekten çiçeğe adeta bir dans eder gibi uçuşunu hayranlıkla seyretti. Her arı, doğanın bu sarı denizinde kendi görevini yapıyordu.

Birden, bir arının çiçekten ayrılıp ormandaki büyük bir ağaca, kovana doğru hızla uçtuğunu gördü. Balbalı da ona yolu göstermek için önden uçuyordu.

Badem o gün çok önemli bir şey öğrendi. Çiçekler, arılar ve ormandaki tüm canlılar aslında birbirine ne kadar bağlıydı. Bu keşif onu çok mutlu etti.

Güneş yavaş yavaş batarken Badem evine doğru yola çıktı. Burnunda hâlâ o tatlı çiçek kokusu vardı ve artık bu kokunun tüm ormanın şarkısı olduğunu biliyordu.