Minik Ardıç Kuşu, vadide söylediği kısa bir sesin biraz sonra kendisine geri döndüğünü duydu. Cik! dedi neşeyle. Vadi ona yumuşak bir Cik! ile cevap verdi.

Bu ses, tıpkı havada süzülen bir tüy gibiydi. Minik kuş başını yana eğip gülümsedi. Vadinin onunla konuştuğunu anladı ve sessizce dinlemeye başladı.

Çayırda uzun kulaklı Tavşan Pıtı ile karşılaştı. Birlikte 'hop' diyelim mi? diye sordu. İkisi birden vadiye doğru Hop! diye seslendiler.

Tavşan Pıtı kulaklarını dikti ve heyecanla bekledi. Vadi, uzaklardan Hop! diyerek onlara nazikçe seslendi. Pıtı'nın gözleri şaşkınlık ve merakla parladı.

Sonra beyaz benekli Oğlak Nazlı'nın yanına uçtu. Nazlı'nın boynundaki küçük gümüş zil Tıng! etti. Vadi de aynı nezaketle Tıng! diye karşılık verdi.

Nazlı kuyruğunu salladı ve sessizce bekledi. Dağlar ona neşeyle cevap veriyordu. Bu, vadinin duyduğu en tatlı ve en huzurlu müziğiydi.

Sincap Çıtık meşe ağacının kalın dalında duruyordu. Birlikte fısıltıyla Çıt! dediler. Vadi, bu küçük sesi nazikçe geri gönderdi.

Dikenleri yumuşak olan Kirpi Pıtırcık da onlara katıldı. Yerden bir yaprak alıp Pıt! diye yere bıraktı. Vadi Pıt! sesini bir hediye gibi geri getirdi.

En sonunda bilge Kaplumbağa Tık yavaşça yaklaştı. Hep birlikte vadiye Merhaba! diye seslendiler. Beklediler, beklediler ve gelen sesi duyup mutlu oldular.

Tavşan Pıtı ve Oğlak Nazlı yan yana durdular. Nefeslerini tutup vadinin fısıltısını beklediler. Sırayla dinlemek ve birbirini beklemek ne kadar da güzeldi.

Sincap Çıtık ve Kirpi Pıtırcık sessizce birbirlerine baktılar. Doğa, her birinin sesini sevgiyle geri getiriyordu. Küçük dostlar bu mucizeye hayran kaldılar.

Minik Ardıç Kuşu ve Kaplumbağa Tık son bir kez dinlediler. Kuş, Doğa bazen sesimizi bize geri getirir, dedi. Dikkatle dinlediğimizde çevremizdeki küçük mucizeleri fark ederiz.