Hikâye, eski bir bahçedeki küçük ahşap su fıçısına düşen minicik bir yağmur damlası ile başlasın. Tıp, tıp, tıp... Minik Tıp, serin suyun içine düştü. Hoş geldin Tıp!

Burası neresi? Burası çok güzel bir bahçe. Yeşil yosunlar var. Eski bir çit var. Tıp etrafına baktı. Her yer çok taze.

Tıp bekledi. Kim gelecek? Tık, tık, tık... Sabırlı Sarmal geldi. Sarmal bir salyangozdu. Çok yavaş, çok dikkatli yürürdü.

Merhaba, dedi Tıp. Merhaba, dedi Sarmal. Sarmal gülümsedi. Tıp suyun içinde parladı. Yeni bir arkadaş ne güzel!

Bir ses duyuldu. Pır, pır, pır... Neşeli Pır geldi. Pır bir uğur böceğiydi. Kırmızı kanatları ve siyah benekleri vardı.

Pır, bir çiçeğe kondu. Sarmal'a baktı. Tıp'a baktı. Burası ne güzel bir bahçe! dedi. Herkes çok neşeliydi.

Tıp çok mutlu. Pır çok mutlu. Birlikte sabahı izlediler. Su serin, hava mis gibiydi. Dostluk ne tatlıydı.

Güneş uyandı. Bahçeyi ısıttı. Tıp pırlanta gibi parladı. Sarmal güneşin tadını çıkardı. Her yer ışıl ışıl oldu.

Birlikte paylaştılar. Güneşi paylaştılar. Bahçeyi paylaştılar. Sevgiyle birbirlerine baktılar. Pır ve Sarmal yan yanaydı.

Küçük dostluklar, en sıradan günü bile unutulmaz bir mutluluğa dönüştürür. Bahçede artık kocaman bir gülümseme var.