Tuna, dedesi Hulusi’nin çalışma odasındaki tozlu rafları karıştırmayı çok seviyordu. Bir gün, en alt raftaki eski bir kutunun içinde pirinçten yapılmış, işlemeli bir saat buldu. Saat sessizdi, ne bir “tik” ne de bir “tak” sesi geliyordu. Tuna, saatin üzerindeki tozları üflediğinde, camın ardındaki küçük metal parçaların ne kadar karmaşık olduğunu fark etti.

Saati hemen açıp içine bakmak istedi ama içindeki minik parçalara zarar vermekten korktu. “Dedem kesin bunun sırrını biliyordur,” diye düşündü. Saati dikkatlice avucuna alıp salona, dedesi Hulusi’nin yanına koştu. Hulusi Dede, gözlüklerinin üzerinden Tuna’ya bakıp gülümsedi.

Hulusi Dede, saati eline alınca gözleri parladı. “Bu saat çok eskidir Tuna,” dedi. “Gençliğimde bozuk saatleri tamir etmek benim en büyük hobimdi. Her saatin kendine has bir kalbi ve hikayesi vardır.” Tuna, dedesinin eski saatler hakkındaki bilgisini duyunca çok şaşırdı ve heyecanlandı.

Birlikte çalışma masasına oturdular. Hulusi Dede, küçük bir tornavida ile saatin arka kapakçığını dikkatlice açtı. İçeride birbirine geçmiş düzinelerce minik, altın sarısı dişli vardı. Tuna, bu kadar çok parçanın bu kadar küçük bir alana nasıl sığdığına inanamıyordu.

Tuna, parmağıyla en büyük dişliye hafifçe dokundu. “Hepsi neden birbirine değiyor dede?” diye sordu. Hulusi Dede, “Çünkü her parça birbirine yardım eder Tuna,” diye yanıtladı. “Biri dönerse, diğeri de döner. Hiçbir dişli tek başına zamanı gösteremez.”

Hulusi Dede, çekmeceden ahşap bir kutu çıkardı. İçinde saatin içindekilere benzeyen ama daha büyük plastik dişliler vardı. “Hadi gel, kendi sistemimizi kuralım,” dedi. Tuna, bu renkli parçalarla kendi “saat motorunu” yapma fikrine bayıldı.

Tuna, dişlileri bir tahtanın üzerine yan yana dizmeye başladı. Dedesinin yardımıyla bir kolu çevirdiğinde diğer dişlilerin de hareket etmesini bekliyordu. Büyük bir dikkatle parçaları birbirine yaklaştırdı ve onları küçük çivilerle sabitlediler.

Tuna, hazırladıkları sistemin kolunu büyük bir heyecanla çevirdi. Ama bir sorun vardı! Dişliler birbirine çok sıkı geçtiği için sistem kilitlendi ve hareket etmedi. Tuna’nın yüzü asıldı. “Neden dönmüyorlar dede? Yanlış mı yaptım?” diye sordu.

Hulusi Dede, “Sadece biraz nefes almaları gerekiyor,” dedi. Tuna, dişlilerin arasındaki mesafeyi biraz açtı ve düzeni değiştirdi. Tekrar kolu çevirdiğinde, tıkır tıkır bir sesle tüm dişliler aynı anda dans etmeye başladı. Tuna neşeyle bağırdı: “Başardım! Hepsi beraber hareket ediyor!”

Tuna, eski pirinç saate tekrar baktı. Saat hala çalışmıyordu ama artık içindeki o sessiz karmaşanın sırrını çözmüştü. Mekanik sistemler, küçük parçaların birbiriyle olan mükemmel uyumuyla çalışıyordu. Saati tamir edememişlerdi belki ama Tuna, “zamanın” nasıl işlediğini anlamıştı.