Güneşli bir sabahtı. Minik zebra Zeki, altın sarısı otların arasında neşeyle uyandı. Gökyüzü masmaviydi ve pırıl pırıl parlıyordu. Zeki, bugünün oyun oynamak için harika bir gün olduğunu düşündü.

Zeki yürümeye başladığında yerde siyah bir şekil fark etti. Durdu, şekil de durdu. Adım attı, şekil de adım attı. Bu uzun, çizgili bir şeydi ve tam ayaklarının dibindeydi.

Zeki hızla koşmaya başladı. “Beni yakalayamazsın!” diye bağırdı. Ama siyah şekil tam yanındaydı. Sonra havaya zıpladı. Gölge de onunla birlikte havaya uçtu! Zeki, “Bu benim gölgem!” diyerek kahkahalar attı.

O sırada fil arkadaşı Hortum yanına geldi. Hortum, “Neden zıplıyorsun Zeki?” diye sordu. Zeki, “Bak, gölgemle dans ediyorum!” dedi. Hortum da kendi kocaman, yuvarlak gölgesine bakıp gülümsedi.

Derken zürafa Benek de onlara katıldı. Benek o kadar uzundu ki, gölgesi upuzun bir yol gibi görünüyordu. Üç arkadaş, gölgelerinin birbirine değmesini izleyerek bir süre savanda yürüdüler.

Zeki bir fikir ortaya attı: “Haydi gölgelerimizle şekiller yapalım!” Zeki ve Hortum yan yana geldi. Hortum hortumunu yukarı kaldırıp kulaklarını açtı. Yerdeki gölge kocaman bir tavşana benzedi!

Sonra Zeki ve Benek denedi. Benek boynunu eğdi, Zeki de ön bacaklarını çapraz yaptı. Duvardaki bir kayanın üzerine vuran gölgeleri, kanatlarını açmış dev bir kuşa benziyordu. “Bakın, bir kuş uçuyor!” dedi Zeki.

Güneş gökyüzünde yükseldikçe gölgeler küçülmeye başladı. Hortum ve Benek, ayaklarının altına saklanan minik gölgelerine şaşkınlıkla baktılar. “Gölgelerimiz nereye gidiyor?” diye sordu Benek.

Akşamüstü olduğunda güneş alçalmaya başladı. Zeki ve Hortum, gölgelerinin yeniden uzadığını gördü. Hatta gölgeleri şimdi her zamankinden daha uzundu! “Bak Hortum, dev gibi olduk!” dedi Zeki.

Güneş dağların arkasında kaybolurken gölgeler de yavaşça silindi. Zeki esnedi ve “Gölge arkadaşım bugün çok yoruldu, artık uyuma vakti,” dedi. Yarın güneş doğduğunda oyunun yeniden başlayacağını biliyordu.