Minik sincap Çıtır, cıvıl cıvıl kuş sesleriyle dolu, kocaman ve yemyeşil bir ormanda yaşıyordu. Havalar yavaş yavaş soğumaya başlamıştı ve Çıtır'ın kış için hazırlık yapma vakti gelmişti. Ormanın içinde neşeyle zıplayarak dolaşmaya başladı.

Çıtır, ulu bir meşe ağacının kökleri arasında dolaşırken çok özel bir şey fark etti. Bu, tam fındıklarını saklamak için uygun, pürüzsüz ahşaptan yapılmış, parlak bir kutuydu! “İşte bu harika!” diye sevindi Çıtır.

Hemen işe koyulan Çıtır, etrafına bakındı ve çalılıkların dibinde üç tane tombul fındık buldu. Onları tek tek kutusuna taşıdı. Bir, iki ve üç... Kutunun dibi fındıklarla dolmaya başlamıştı bile.

Çıtır biraz daha ilerledi ve dökülmüş yaprakların altında dört tane daha çıtır fındık buldu. Onları kucağına doldurup neşeyle kutusuna getirdi. Adımları her zamankinden daha hızlıydı.

Ancak yeni bulduğu dört fındığı da ekleyince kutu bir anda ağzına kadar doldu! Çıtır şaşkınlıkla durakladı. “Acaba şimdi burada toplam kaç fındığım oldu?” diye merakla düşündü.

Tam o sırada çalıların arasından arkadaşı Pof göründü. Pof, neşeli bir şekilde el sallayarak Çıtır'a doğru yürüyordu. “Selam Çıtır, bu kadar fındıkla ne yapıyorsun böyle?” diye seslendi.

Çıtır, “Fındıklarımı saymak istiyorum Pof, ama kutuda çok karışık görünüyorlar,” dedi. İki arkadaş, kutudaki bütün fındıkları düz ve geniş bir taşın üzerine dikkatlice boşalttılar.

Pof akıllıca bir fikir verdi: “Hadi onları gruplara ayıralım!” Önce üç fındığı bir tarafa, sonra dört fındığı diğer tarafa dizdiler. “Bak, üç ve dört yan yana gelince tam yedi tane ediyor!” diye sevinçle bağırdılar.

Fındıkları saymak ve düzenlemek o kadar hoşlarına gitmişti ki ormanda farklı büyüklüklerde başka kutular da buldular. Fındıkları türlerine ve büyüklüklerine göre farklı kutulara yerleştirerek harika bir düzen kurdular.

Orman artık serinlemeye başlamıştı ama iki arkadaşın içi sıcacıktı. Çıtır ve Pof kalın bir dala tünediler. Gün batımını izlerken kutularından aldıkları birer fındığı afiyetle yiyerek günün yorgunluğunu attılar.