Güneşli bir sabah, minik köpek Dost ormanda neşeyle yürüyordu. Birden çalıların arasında parlayan bir şey fark etti. Bu, üzerinde renkli kurdeleler olan eski ama çok güzel bir ahşap kutuydu.

Dost, kutunun kapağını burnuyla nazikçe iterek açtı. İçinde zıplamaya hazır kırmızı bir top ve yumuşacık pembe bir kurdele vardı. Dost'un kuyruğu heyecandan bir o yana bir bu yana sallanmaya başladı.

Dost, “Bu kutu çok güzel ama tek başıma oynamak o kadar da eğlenceli değil,” diye düşündü. Mutluluğunu paylaşmak için hemen en yakın arkadaşı Tavşan Lila'yı bulmaya gitti.

Çok geçmeden Sincap Çıtırtı da onlara katıldı. Dost kırmızı topu havaya fırlattı. Hep birlikte topun peşinden koşmaya ve neşeyle oyunlar oynamaya başladılar. Top, çimenlerin üzerinde bir o yana bir bu yana zıplıyordu.

Oyun bittikten sonra Dost kutuya tekrar baktı. Kırmızı topun altında bir avuç renkli tebeşir duruyordu. “Bak Lila!” diye havladı Dost, “Bu tebeşirlerle tüm ormanı renklendirebiliriz!”

Lila ve Çıtırtı hemen işe koyuldular. Ormandaki büyük ve düz bir kayayı kendilerine bir tuval olarak seçtiler. Çıtırtı, dikkatli bir şekilde kayanın üzerine renkli çizgiler çizmeye başladı.

Dost ve Çıtırtı kayayı rengarenk kalplerle, parlak yıldızlarla ve kocaman gülen güneşlerle doldurdular. Artık ormanın bu köşesi her zamankinden çok daha neşeli ve renkli görünüyordu.

Kutunun en dibinde küçük, katlanmış bir kağıt not vardı. Dost notu patisiyle alıp Lila'ya gösterdi. Notta büyük harflerle şöyle yazıyordu: “Gerçek mutluluk, güzel bir sözle başlar.”

Dost, Lila'ya sevgiyle baktı. “Lila, senin kulakların pamuk gibi yumuşacık ve sen tanıdığım en iyi arkadaşsın,” dedi. Bu güzel sözü duyan Lila'nın yüzünde kocaman, sıcacık bir gülümseme belirdi.

Lila da Dost'un yanına geldi ve ona hafifçe sarıldı. “Sen de çok paylaşımcı bir dostsun,” dedi. “Bu mutluluk kutusunu bizimle paylaştığın için çok teşekkür ederim. Kendimi çok özel hissediyorum.”

Sincap Çıtırtı neşeyle yerinde zıpladı. Dost ve arkadaşları, kutudaki her nesnenin ve birbirlerine söyledikleri her güzel sözün onları ne kadar mutlu ettiğini fark ettiler. Paylaşmak, kalplerini ısıtmıştı.

Dost kutuyu nazikçe kapattı. Gökyüzü turuncuya boyanırken hep birlikte evlerine doğru yürüdüler. Çünkü artık hepsi biliyordu ki: Mutluluk, paylaştıkça çoğalan en değerli hazineydi.