Koko, büyük ve yemyeşil bir okaliptüs ormanında yaşıyordu. Bir gün başını kaldırdı ve gökyüzüne en yakın olan o en yüksek dalı gördü. “Oradaki yapraklar ne kadar da parlak ve taze görünüyor!” diye düşündü.

Koko'nun kalbi heyecanla çarptı. “Oraya ulaşmalıyım,” dedi kendi kendine. Ama ağaç o kadar uzundu ki, zirvesi bulutların arasında kaybolmuş gibiydi. Yine de denemeye ve o güzel yapraklara ulaşmaya kararlıydı.

Koko derin bir nefes aldı. Yumuşak ama güçlü pençeleriyle ağacın gövdesine sıkıca tutundu. Yavaşça ve dikkatle ilk büyük dala tırmandı. “İşte ilk adım!” dedi neşeyle, kuyruğunu sallayarak.

Şimdi sıra ikinci daldaydı. Koko hiç acele etmedi. Pençelerini nereye koyacağına, hangi dalın daha sağlam olduğuna iyice baktı. Güçlü bir hamleyle ikinci dala ulaştı. Yerden artık epey yükselmişti.

Tırmanmak gerçekten yorucu bir işti. Koko, ulaştığı ikinci dalın üzerine rahatça oturdu. “Biraz soluklanmalıyım,” diye fısıldadı. Acele ederse çok çabuk yorulacağını ve dikkatini kaybedebileceğini biliyordu.

Gücünü toplayan Koko, yeniden yola koyuldu. Dal dal, adım adım yukarı çıkmaya devam etti. Her adımda daha da dikkatli davranıyor, tutunacağı yerleri özenle seçiyordu. Orman aşağıda yavaş yavaş küçülüyordu.

Ve sonunda... Koko o en yüksek dala ulaştı! Gökyüzü artık ona çok daha yakındı. Güneşin sıcaklığını yumuşak tüylerinde ve burnunda hissetti. Sabretmiş, dikkatli davranmış ve başarmıştı!

Koko heyecanla çevresine bakındı. Bütün orman ayaklarının altındaydı. Diğer ağaçların tepeleri, rüzgarda sallanan yeşil bir deniz gibi görünüyordu. Bu manzara beklediğinden çok daha güzel ve huzur vericiydi.

“Vay canına,” dedi Koko gururla. “Sadece birer küçük adım atarak buraya kadar geldim.” Kendisiyle gurur duyuyordu. Küçük adımların ve sabrın büyük başarılara yol açtığını o an çok iyi anladı.

Zirvedeki en taze, en sulu ve en yeşil yapraklardan bir demet topladı. Bu yapraklar gerçekten de ormandaki en lezzetli yapraklardı. Her bir ısırık, Koko için sabrının tatlı bir ödülü gibiydi.

Koko artık önemli bir şey öğrenmişti. En yüksek dallara ulaşmak için acele etmeye hiç gerek yoktu. Sabır, dikkat ve her seferinde atılan küçük bir adım, en zorlu tırmanışları bile mümkün kılıyordu.

Karnı doyan ve yorgun ama çok mutlu olan Koko, yüksek dalında güvenle kıvrıldı. Rüzgar ağacı hafifçe sallarken, huzur içinde gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı.