Güneşli bir sabah, küçük ayı Badem yumuşacık yatağından kalktı. Ormanda keşif yapmayı çok seviyordu. “Bugün acaba ne bulacağım?” diye merakla mırıldandı ve neşeyle yürümeye başladı.

Patikanın sonunda, devasa iki meşe ağacının arasında duran çok eski, büyük ve ahşap bir kapı gördü. Kapı öylece orada duruyordu ama üzerinde hiç kol yoktu. Badem şaşkınlıkla durakladı.

Kapının üzerinde yan yana duran üç tane boş yuvarlak vardı. Her yuvarlağın kenarı farklı bir renkle parlıyordu: Birinci yuvarlak kırmızı, ikincisi sarı ve üçüncüsü maviydi. Badem bu renkli işaretlere dokundu.

Tam o sırada çalılıkların arasından Badem'in en yakın arkadaşı Sincap Koko fırladı. “Selam Badem! Bu gizemli kapı da ne böyle?” dedi Koko. Badem işaretleri gösterdi ve birlikte kapıyı nasıl açacaklarını düşünmeye başladılar.

Koko, yerdeki çalıların arasına daldı ve patisiyle parlak bir şeyi çekip çıkardı. “Bak, kırmızı yuvarlakla aynı renk!” dedi. Bu, kıpkırmızı, kadife gibi bir çiçekti.

Badem de başını yukarı kaldırdı. O sırada süzülerek yere düşen altın sarısı bir yaprak gördü. “İşte sarı parça da burada!” diyerek yaprağı nazikçe yakaladı. Kapıdaki ikinci işaretle tam eşleşiyordu.

Şimdi sıra son parçadaydı. Badem ve Koko dere kenarına kadar yürüdüler. Taşların arasında parlayan, pürüzsüz ve masmavi bir taş buldular. “Mavi işaretin eşi de bu!” diye bağırdılar.

Badem kapıya geri döndü ve bulduklarını sırayla yerleştirmeye başladı. Önce kırmızı çiçeği, sonra sarı yaprağı ve en son mavi taşı oyuklara koydu. Kırmızı, sarı ve mavi... Örüntü tamamlanmıştı!

Birden kapıdan yumuşak bir “klik” sesi geldi. Büyük ahşap kapı yavaşça, gıcırdayarak açıldı. İçeriden dışarıya mis gibi çiçek kokuları ve göz alıcı bir ışık yayıldı. Koko heyecanla zıpladı.

Kapının ardında, daha önce hiç görmedikleri devasa ve rengarenk çiçeklerle dolu gizli bir bahçe vardı. Badem ve Koko el ele tutuşup bu masalsı bahçeye girdiler. Birlikte çalışarak ve renkleri eşleştirerek en büyük hazineyi bulmuşlardı.