Nisa, pencerenin kenarında oturmuş dışarıdaki parlak güneşi izliyordu. “Güneş sadece dünyayı aydınlatmakla kalmıyor, bize çok büyük bir enerji veriyor,” diye düşündü. Bu enerjiyi nasıl kullanabileceğini merak ediyordu.

Ertesi gün okulda Selin Öğretmen, yenilenebilir enerji kaynaklarını anlatmaya başladı. “Çocuklar, güneşten gelen ısıyı biriktirip yemek bile pişirebiliriz,” dedi. Nisa’nın gözleri heyecanla parladı.

Selin Öğretmen ve Nisa, bahçede küçük bir deney yaptılar. Güneşin altına biri siyah, diğeri beyaz iki kağıt koydular. Beş dakika sonra siyah kağıdın beyazdan çok daha sıcak olduğunu fark ettiler. Koyu renkler ısıyı hapsediyordu!

Nisa eve gidince kendi güneş fırınını yapmaya karar verdi. Bir ayakkabı kutusu buldu ve içini parlak alüminyum folyo ile kapladı. Kutunun tabanına ise ısıyı emmesi için siyah bir karton yerleştirdi.

Nisa, fırınının içine bir parça çikolata koydu ve bahçeye çıkardı. Ancak gökyüzünde bulutlar belirdi ve hava serinledi. Saatler geçmesine rağmen çikolata hiç erimemişti. Nisa hayal kırıklığına uğramıştı.

Ertesi gün Selin Öğretmen’e durumu anlattı. Öğretmeni, “Pes etme Nisa,” dedi. “Isının dışarı kaçmasını engellemek için kutunun üzerini şeffaf bir şeyle kapatmalı ve ışığı içeri yansıtacak bir kapak eklemelisin.”

Nisa fırınında düzeltmeler yaptı. Kutunun ağzını streç filmle sıkıca kapattı. Kutunun kapağını ise güneş ışığını tam içeriye yansıtacak bir açıyla sabitledi. Şimdi her şey hazırdı.

Güneş tam tepedeyken arkadaşı Mert ile birlikte deneyi tekrar başlattılar. Kutunun içindeki sıcaklık artmaya başladı. Çok geçmeden, siyah kartonun üzerindeki çikolatanın yavaş yavaş eridiğini gördüler!

Mert, “Bu inanılmaz Nisa! Gerçekten güneşle pişirmeyi başardın!” diye bağırdı. Mert, fırının nasıl bu kadar sıcak olduğunu anlamak için kutunun yansıtıcı kapağını merakla inceliyordu.

Okulda “Bilim Köşesi” açıldığında, Nisa’nın güneş fırını en ilgi çeken proje oldu. Selin Öğretmen, Nisa’nın yanına gelip onu tebrik etti. Artık herkes güneşin gücünü Nisa’nın deneyiyle öğreniyordu.