Nisa, okulun ilk haftasında koridordaki panoda asılı duran renkli afişi gördü: Çevre Kulübü! Kalbi heyecanla çarparak eline bir kalem aldı ve ismini listenin en başına yazdırdı. Artık o da dünyayı korumak için ilk adımını atıyordu.

İlk kulüp toplantısında Nisa, yeni arkadaşı Can ile yan yana oturdu. Rehber öğretmenleri Özlem Hanım, çocuklara gülümseyerek baktı. “Dünyayı kurtarmak dev adımlarla değil, her gün attığımız minik adımlarla başlar,” dedi ve herkese özel görevler verdi.

Nisa'nın görevi çok önemliydi: Okulda gereksiz kâğıt kullanımını azaltacak yaratıcı fikirler bulmak! Okuldan eve dönerken yol kenarındaki yemyeşil ağaçlara baktı. Onları korumak için neler yapabileceğini derin derin düşündü.

Ertesi gün Nisa ve Can, sınıftaki geri dönüşüm kutusunun önünde buluştular. Nisa kutudan bir kâğıt çıkarıp arkasını çevirdi. “Bak Can!” dedi neşeyle. “Bu kâğıtların arka yüzleri tamamen boş! Bunları resim yapmak veya not almak için tekrar kullanabiliriz.”

İkili sadece kâğıtlarla yetinmedi. Kütüphanedeki bilgisayarın başına geçip tek kullanımlık ürünlerin yerine neler koyabileceklerini araştırdılar. Plastik bardaklar yerine renkli mataralar ve kâğıt havlular yerine yumuşacık bezler kullanma fikrini listelerine eklediler.

Özlem Öğretmen, çocukların hazırladığı “Küçük Adımlar Listesi”ni görünce gözleri parladı. “Bu harika bir fikir çocuklar!” diyerek listeyi aldı. Bu uygulanabilir fikirleri hemen okul yönetimine sunmak üzere müdürün odasına doğru yola çıktı.

Çok geçmeden okulda büyük bir değişim başladı. Can ve Nisa, her sınıfa yerleştirilecek olan “Arka Yüzü Boş Kâğıtlar” kutularını hazırladılar. Üzerlerini rengarenk boyalarla süsleyip en görünür köşelere yerleştirdiler.

Nisa, kantinde sırasını beklerken kendi matarasından su içen öğrencileri gördü. Çevreyi korumanın sadece televizyonlardaki büyük projelerden ibaret olmadığını, her bir arkadaşının yaptığı küçük tercihlerin ne kadar değerli olduğunu anladı.

Işıkları kapatmak, diş fırçalarken suyu boşa akıtmamak veya bir kâğıdı sonuna kadar kullanmak... Can ile beraber bu küçük tercihlerin günlük hayatın bir parçası haline gelişini izlemek Nisa'ya büyük bir mutluluk veriyordu.

Çevre Kulübü üyeleri, her hafta yaptıkları değişiklikleri ve biriktirdikleri kâğıt miktarını turuncu bir deftere kaydetmeye başladılar. Nisa kalemi her eline aldığında, kurtarılan her bir ağacı hayal ediyordu.

Aylar sonra Özlem Öğretmen kulüp odasına o turuncu defterle geldi. Sayfaların neredeyse tamamı dolmuştu. “Bakın çocuklar,” dedi öğretmenleri. “Sizin küçük fikirleriniz birleşti ve okulun en büyük başarısı oldu.”

Nisa, okul bahçesinde Can ile birlikte ektikleri küçük fidanın yanında durdu. Küçük adımların bir araya gelerek ne kadar büyük ve yeşil bir yol oluşturabileceğini artık biliyordu. O, kalbi doğa için atan gerçek bir Küçük Dünya Koruyucusu'ydu.