Emir’in aklında harika bir fikir vardı. Bir sabah sınıfa heyecanla girdi ve öğretmenine, “Okulumuzda bir icat sergisi düzenleyelim mi? Herkes kendi çözümünü tasarlayıp sergilesin!” dedi. Öğretmeni bu fikri çok sevdi. Bütün sınıf, “Küçük İcatlar Sergisi” için hazırlıklara başladı.

Emir’in arkadaşları hemen düşünmeye başladılar. Lara, kitap okurken sayfaların kapanmasından şikayetçiydi; bu yüzden pratik bir kitap tutacağı tasarlamaya karar verdi. Kerem ise masasının üzerindeki dağınıklığı bitirecek, bölmeli bir kalem düzenleyici hayal etti.

Zeynep ise doğayı çok seviyordu. Tatillerde çiçeklerinin susuz kalmaması için, suyun yavaşça toprağa damlamasını sağlayan bir bitki sulama düzeneği üzerinde çalışmaya başladı. Herkesin aklında farklı ve faydalı bir fikir vardı.

Emir de kendi icadı için kolları sıvadı. O, tabletini veya ağır kitaplarını dik tutabilecek bir stand yapmak istiyordu. İlk denemesinde evden getirdiği eski karton kutuları kullandı. Parçaları dikkatle kesti ve birbirine bantladı.

Ancak bir sorun vardı. Emir en ağır kitabını standın üzerine koyduğunda, kartonlar aniden büküldü. “Çat!” diye bir ses çıktı ve stand yerle bir oldu. Emir'in hayalindeki icat, beklediği kadar sağlam olmamıştı.

Emir pes etmedi. “Neden kırıldı?” diye kendi kendine sordu. Bir büyüteç alarak kartonun katlanma yerlerini inceledi. Karton yumuşaktı ve ağır nesneleri taşıyacak direnci yoktu. Problemin nedenini bulmak, çözümün yarısıydı.

Ertesi gün Emir, daha güçlü bir malzeme aramaya başladı. Babasının atölyesinden artan ince ahşap plakaları ve sert plastik parçaları topladı. Bu sefer parçaları yapıştırıcı yerine küçük vidalarla birleştirdi. Yeni standı eskisinden çok daha güçlü görünüyordu.

Nihayet sergi günü geldi çattı! Okulun spor salonu rengarenk masalarla donatılmıştı. Lara, renkli mandallardan yaptığı kitap tutacağını; Kerem ise meyve kutularından dönüştürdüğü kalem düzenleyicisini gururla sergiliyordu.

Zeynep’in sulama cihazı herkesin ilgisini çekti. Emir de kendi sağlam standını masaya yerleştirdi. Üzerine en ağır kitabı koydu ve stand kıpırdamadı bile! Emir, bir fikrin iyi olması için çok karmaşık olmasına gerek olmadığını o an anladı.

Sergiyi gezen çocuklar birbirlerinin icatlarını denemeye başladılar. Lara, Emir’in standını kullanınca aklına yeni bir fikir geldi: “Buna bir de ışık eklesek nasıl olur?” dedi. Bir icat, başka bir icadı doğuruyordu.

Sergi bittiğinde herkes çok mutluydu. Ancak heyecan sona ermemişti. Öğretmen, okulun koridorundaki panoyu “Geleceğin Fikirleri” alanı ilan etti. Çocuklar, sergi sırasında akıllarına gelen yeni fikirleri kağıtlara döküp duvara asmaya başladılar.

Emir, duvarda asılı duran onlarca yeni fikre baktı. Artık biliyordu ki, her büyük buluş küçük bir denemeyle ve vazgeçmemekle başlıyordu. Emir, yeni icatlarını planlamak için defterine bir çizim daha yaptı.