Bir öğleden sonra Derin’in odası sıcacık güneş ışığıyla doluydu. Pencereden süzülen ışık, duvarda dans eden toz taneciklerini aydınlatıyordu. Derin, duvarda kendi elinin gölgesini görünce gülümsedi. “Harika bir fikrim var!” dedi heyecanla. Kendi küçük gölge tiyatrosunu kurmaya karar vermişti. Işığın ve karanlığın yardımıyla hikâyeler anlatacaktı.

Derin hemen işe koyuldu. Masasının üzerine renkli kartonlar, makaslar ve boya kalemleri çıkardı. Önce cesur bir aslan, sonra da komik bir zürafa çizdi. Dikkatlice kenarlarından kesti. Karakterlerin altına tutmak için ince çubuklar yapıştırdı. Karakterleri o kadar canlı görünüyordu ki, her biri sanki her an canlanıp konuşacakmış gibiydi.

Derin, odasındaki parlak masa lambasını yaktı ve onu boş bir duvara yöneltti. Hazırladığı karton aslanı eline aldı. Lambanın önüne geçtiğinde, duvarda devasa, simsiyah ve keskin hatlı bir gölge belirdi. Derin, elindeki çubuğu hafifçe oynattığında aslan gölgesi duvarda yürümeye başladı. “İşte başlıyoruz!” diye fısıldadı.

Derin, aslanı hareket ettirirken tuhaf bir şey fark etti. Gölge bazen duvarda küçülüyor, bazen de neredeyse tavana kadar uzanıyordu. Gözleri merakla parladı. “Bu gölgeler neden sürekli boy değiştiriyor?” diye sordu kendi kendine. Bir bilim insanı gibi bu gizemi çözmeye karar verdi.

Derin, elindeki karton karakteri ışık kaynağına, yani lambaya iyice yaklaştırdı. O da ne! Aslanın gölgesi bir anda o kadar büyüdü ki, tüm duvarı kapladı. Derin kahkahalar atarak geri çekildi. “Demek ışığa yaklaştıkça gölge dev gibi oluyor!” dedi. Bu keşif onu çok heyecanlandırmıştı.

Bu kez Derin, karakteri lambadan uzaklaştırıp duvara doğru yaklaştırdı. Aslanın gölgesi aniden küçüldü ve daha belirgin hale geldi. Artık minicik, sevimli bir aslan gölgesi vardı. “Uzaklaştığında ise cüce gibi kalıyor,” diye düşündü. Bu mesafe oyunu, gölge tiyatrosunun en eğlenceli kuralıydı.

Derin, bu yeni bilgisini kullanarak hikâyesine çok komik bir bölüm ekledi. Hikâyesindeki zürafa, sihirli bir iksir içince aniden bir dev oluyordu! Derin, zürafayı lambaya yaklaştırıp onu büyüterek bu sahneyi canlandırdı. Kendi kendine, “Tiyatrom artık çok daha profesyonel oldu,” dedi.

Tam o sırada Derin’in arkadaşları Aras ve Selin ellerinde kendi hazırladıkları kuklalarla içeri girdiler. Aras’ın elinde kanatlarını çırpan bir ejderha, Selin’in elinde ise zıplayan bir tavşan vardı. Derin öğrendiği sırrı onlarla paylaşmak için sabırsızlanıyordu. “Hadi, devasa gölgeler yapmayı öğrenelim!” dedi.

Hep birlikte büyük bir hazırlığa giriştiler. Derin ve Aras, ince beyaz bir çarşafı iki sandalye arasına gererek gerçek bir sahne oluşturdular. Aras, ejderhasının nasıl daha korkutucu görünebileceğini planlıyordu. Derin ise ona ışığın açısını ayarlamasında yardım ediyordu.

Gösteri vakti geldiğinde Selin sahnenin arkasına geçti. Işığın konumunu yukarıdan aşağıya doğru değiştirdiğinde, yerdeki gölgelerin nasıl uzayıp kısaldığını gösterdi. “Bakın, ışık yukarıdan gelince gölgeler ayaklarımızın dibine saklanıyor!” dedi Selin. Seyirciler (oyuncak ayılar ve bebekler) bu görsel şölene bayılmıştı.

Gösteri bittiğinde çocuklar harika bir şey fark ettiler. Sadece bir oyun oynamamışlar, aynı zamanda ışığın ve gölgenin nasıl çalıştığını da kavramışlardı. Derin ve Aras, farklı açılardan gelen ışığın nesneleri nasıl değiştirdiğini tartıştılar. Sanat ve bilim, bu küçük sahnede iç içe geçmişti.

Akşam olduğunda Derin, yatağına yatarken duvarda hala hafif gölgeler görüyordu. Artık biliyordu ki, en basit oyunların içinde bile keşfedilmeyi bekleyen küçük bir bilim deneyi saklıydı. Derin, elindeki aslan kuklasına sarılarak, “Yarın daha büyük maceralar için ışığı nerede kullanacağız?” diye düşündü ve huzurla uykuya daldı.