Sıcak bir yaz akşamıydı. Defne, bahçedeki taze çimenlerin üzerine yumuşacık, turuncu bir battaniye serdi. Gökyüzü yavaş yavaş morarmaya başlamıştı. Defne, sırtüstü uzanıp geceyi beklemeye karar verdi. Gökyüzü, keşfedilmeyi bekleyen dev bir macera kitabı gibiydi.

Az sonra en yakın arkadaşı Aras, elinde bir fenerle bahçeye geldi. “Yıldızları mı bekliyorsun?” diye sordu gülümseyerek. Defne başıyla onayladı. Aras da battaniyenin ucuna, Defne'nin yanına oturdu. İkisi birlikte sessizce kararmaya başlayan gökyüzüne bakmaya başladılar.

“Hadi yıldızları sayalım!” dedi Aras. Başladılar: “Bir, iki, üç, on, yirmi...” Ama gökyüzü o kadar kalabalıktı ki! Yıldızlar sanki yer değiştiriyor, birbirlerine göz kırpıyorlardı. Birkaç dakika sonra saymayı bıraktılar. Hepsini saymak imkansızdı, çünkü gökyüzü sayısız parıltıyla doluydu.

Defne'nin aklına bir fikir geldi. “Saymak yerine onları birleştirelim,” dedi. Parmağını gökyüzünde bir kalem gibi gezdirmeye başladı. “Bak, şu üç parlak yıldız bir üçgen oluşturuyor. Hemen yanındaki ise bir dondurma külahına benziyor!” Yıldızları hayali çizgilerle gruplandırmak çok daha eğlenceliydi.

Aras, yanında getirdiği tabletindeki gökyüzü uygulamasına baktı. “Defne, bak!” dedi heyecanla. “Bu yaptığımız şeyin bir adı varmış. Yıldız gruplarına 'takımyıldız' deniyormuş. İnsanlar binlerce yıldır senin yaptığın gibi yıldızları birleştirip onlara isimler vermişler.”

Aras çantasından büyük, renkli bir gökyüzü haritası çıkardı. Haritayı battaniyenin üzerine yaydılar. Harita, üzerinde çizgiler ve garip isimler olan rengarenk bir büyücü parşömenine benziyordu. Şimdi gerçek takımyıldızları bulma zamanıydı!

“İşte orada! Büyük Ayı!” diye bağırdı Defne. Haritadaki şekli gökyüzünde bulmak biraz zordu ama başarmışlardı. Sonra Kanatlı At'ı ve Avcı'yı aradılar. Hepsini hemen bulamadılar ama tanıdıkları her yeni şekil onları biraz daha heyecanlandırıyordu.

Defne bir süre sustu ve parıldayan sonsuzluğa baktı. “Biliyor musun Aras,” dedi yavaşça. “Gökyüzüne bakmak sadece ışıkları görmek değilmiş. Onları anlamaya çalışmak, isimlerini bilmek sanki onları arkadaşımız yapıyor.” Yıldızlar artık sadece uzak noktalar değildi.

Ertesi sabah güneş pırıl pırıl doğdu. Defne, geceki heyecanını kaybetmemişti. Masasına oturdu ve gökyüzü haritasını tekrar açtı. Gün ışığında haritadaki detaylar çok daha net görünüyordu. Hangi yıldızın hangisinden daha parlak olduğunu tek tek inceledi.

Defne, en sevdiği defterini aldı. Gece öğrendiği isimleri özenle yazmaya başladı: Büyük Ayı, Küçük Ayı, Orion... Yanlarına küçük yıldız çizimleri yaptı. Artık bu isimler onun için sadece kelime değil, gökyüzündeki gizli kapıların anahtarlarıydı.

O gece hava yine açıktı. Defne ve Aras tekrar bahçede buluştular. Ama bu sefer haritaya bakmalarına gerek kalmadı. Defne gökyüzünü işaret ederek, “Bak Aras, işte Küçük Ayı tam orada, bize bakıyor!” dedi. Yıldızları tanımak artık çok daha kolaydı.

Yıldızlar aslında milyonlarca yıldır aynı yerde duruyordu. Ama Defne için her şey değişmişti. Artık başını yukarı kaldırdığında sadece karanlık bir boşluk değil, eski dostlarını görüyordu. Yıldızlar aynıydı ama Defne'nin onlara bakışı artık çok daha anlamlıydı.