Defne yağmuru çok severdi. Cama vuran tıp tıp seslerini dinlerken, suyun nasıl olup da yukarılara çıktığını hep merak ederdi. “Gökyüzünde görünmez merdivenler mi var acaba?” diye geçirdi içinden.

Bir sabah, merakını dindirmek için mutfak masasında küçük bir laboratuvar kurmaya karar verdi. Kedisi Pofuduk, masanın kenarına tünemiş, sahibinin şeffaf cam bir kaba ılık su doldurmasını izliyordu.

Defne kabın üzerini şeffaf bir folyo ile sıkıca kapattı. Folyonun ortasına da derin dondurucudan çıkardığı buz küplerini yerleştirdi. Şimdi gözlerini bir an bile ayırmadan beklemesi gerekiyordu.

Çok geçmeden kabın içindeki su buharlaşmaya başladı. Buharlar yukarı çıkıp soğuk folyoya çarpınca, tıpkı gökyüzündeki bulutlar gibi minik damlacıklara dönüştü. “İşte!” dedi Defne fısıldayarak, “Benim küçük yağmurum!”

Hemen renkli gözlem defterini açtı. Suyun buhar olup yükselişini ve sonra folyodan süzülüşünü titizlikle çizdi. Pofuduk ise masanın altında, yere düşen bir buz parçasıyla oynamaya çalışıyordu.

Ertesi gün Defne, defterini heyecanla okula götürdü. Teneffüste en yakın arkadaşı Mete’ye çizimlerini gösterdi. “Bak Mete,” dedi, “Güneş suyu ısıtıyor, o da buhar olup gökyüzüne çıkıyor.”

Mete gözlüklerini düzelterek çizimleri inceledi. “Çok etkileyici Defne,” dedi Mete merakla. “Peki, bu su döngüsü hiç durur mu? Ya bir gün gökyüzünde su biterse?”

O sırada yanlarına Irmak geldi. Irmak da defterdeki bulut resmine dokunarak bir soru sordu: “Peki su buharı çok soğursa ne olur? Yağmur yerine kar nasıl oluşuyor?”

Arkadaşlarının soruları Defne’nin zihninde yeni şimşekler çaktırdı. Bilimin sadece bir deneyle bitmediğini, her cevabın yeni bir merak uyandırdığını anladı. Yeni sorularını defterine birer yıldız gibi ekledi.

Akşam olduğunda Defne balkona çıktı. Elinde defteri, yanında Pofuduk ile başını kaldırıp uçsuz bucaksız gökyüzüne baktı. Artık bulutlar onun için sadece beyaz pamuklar değil, keşfedilmeyi bekleyen dev bir laboratuvardı.