Berk, sınıfa getirmek için harika bir fikir bulmuştu. Parlak turuncu bir ayakkabı kutusunu masasına koydu ve en sevdiği renklerle boyamaya başladı. Kutunun üzerine büyük, süslü harflerle “SORU KUTUSU” yazdı. Berk, herkesin merak ettiği ama bir türlü sormaya fırsat bulamadığı soruları bu kutuda toplamak istiyordu.

Ertesi sabah Berk kutuyu sınıfın en merkezi yerine, cam kenarındaki masaya yerleştirdi. Arkadaşı Zeynep hemen yanına gelip, “Bu kutu da neyin nesi Berk?” diye sordu. Berk gülümseyerek, “Bu bizim merak depomuz Zeynep, aklına gelen her şeyi içine atabilirsin,” dedi. Zeynep heyecanla kalemine sarıldı.

Gün sonunda Berk kutuyu açtığında gözlerine inanamadı. İçinden tam yirmi farklı soru çıktı! Bazıları küçük not kağıtlarına, bazıları ise renkli kartonlara yazılmıştı. Berk ve arkadaşı Kerem, masanın üzerine dökülen kağıtları tek tek incelemeye başladılar. “Vay canına, ne kadar çok meraklı varmış!” dedi Kerem.

Sorular gerçekten çok ilginçti. Bir kağıtta “Neden gökyüzü mavi?”, diğerinde “Karıncalar yollarını nasıl bulur?” yazıyordu. En üstteki sarı kağıtta ise “Bitkiler nasıl su içer?” sorusu parlıyordu. Berk ve Zeynep bu hafta için bir soru seçmeye karar verdiler: “Bitkiler susayınca ne yapar?”

Araştırma zamanı gelmişti! Berk ve Kerem, okul kütüphanesinin en renkli rafları arasında kayboldular. Büyük, resimli ansiklopedileri açtılar ve bitkilerin köklerini incelemeye başladılar. Kerem, “Bak Berk, burada köklerin birer pipet gibi çalıştığı yazıyor!” diyerek heyecanla bir sayfayı işaret etti.

Ancak Berk hemen tatmin olmamıştı. Zeynep ile birlikte tabletten bir belgesel izlediler ve başka kitaplara baktılar. Zeynep, “Bir kitap köklerin emer dedi, ama bu tablet 'osmos' diye bir şeyden bahsediyor,” dedi. Bilgileri karşılaştırmak sandıklarından daha zordu ama bir o kadar da eğlenceliydi.

Bazen ilk buldukları cevaplar onlara yeterli gelmiyordu. Kerem, “Kökler suyu çekiyor ama bu su ağacın en tepesindeki yaprağa nasıl çıkıyor?” diye sordu. Berk başını kaşıyarak, “Demek ki daha derinlere bakmamız gerek,” dedi. Cevaplar yeni soruları doğuruyordu.

Ertesi gün Zeynep ve Berk, bahçedeki çiçekleri incelemeye karar verdiler. Ellerinde büyüteçlerle toprağın altına ve yaprakların damarlarına baktılar. Zeynep, “Bak Berk, yapraklarda minik borular var!” diye bağırdı. Doğrudan gözlem yapmak, kitaplardan okumaktan çok daha heyecan vericiydi.

Sonunda sunum günü geldi. Berk ve Kerem, sınıfa hazırladıkları renkli kartonları çıkardılar. Bitkilerin suyu nasıl içtiğini, köklerin ve damarların nasıl çalıştığını tüm sınıfa anlattılar. Arkadaşları onları alkışlarken Berk, bilginin paylaştıkça güzelleştiğini hissetti.

Sunum biter bitmez kutuya yeni kağıtlar atılmaya başlandı. Çocuklar “Peki ya deniz altındaki bitkiler?”, “Ay'da bitki yetişir mi?” gibi yeni sorular yazmışlardı. Berk, Zeynep'e dönüp, “Sanırım bu kutu hiç boş kalmayacak,” dedi. Zeynep yeni bir notu kutuya atarken gülümsedi.

Berk o gece yatağında uzanırken bir şeyi fark etti. Bir tek soru sormuşlardı ama cevabı bulana kadar tam beş yeni soru daha öğrenmişlerdi. Merak, tıpkı bir ağaç gibi daldan dala uzanıyordu. Berk'in zihni şimdi gökyüzündeki yıldızlar kadar çok soruyla doluydu.

Ertesi hafta soru kutusu o kadar dolmuştu ki kapağı kapanmıyordu. Berk ve Zeynep kutuyu bastırarak kapatmaya çalışırken kahkahalarla gülüyorlardı. Berk'in merakı, kutudan taşan o küçük kağıtlar gibi her geçen gün büyümeye devam ediyordu. Dünya, keşfedilmeyi bekleyen dev bir soru kutusuydu.