Umut ve Küçük Kodlama Macerası
Umut, okulda öğrendiği kodlama dersinde sevimli bir robotu labirentte yönlendirirken hata yapmanın ve adım adım düşün...
Aramaya başlamak için yukarıdaki kutuya yazın
Okuma deneyiminizi zenginleştirecek özellikler ve ipuçları


Ayça, her sabah okul yolunda karşılaştığı turuncu tüylü kedi Karamel’in gizemli tavırlarını merak ediyordu. Bir gün Karamel, mahallenin eski duvarındaki sarmaşıkların arasından süzülerek gözden kayboldu. Ayça, “Nereye gidiyorsun böyle aceleyle?” diye fısıldadı ve merakına yenik düşerek sarmaşıkları araladı.


Sarmaşıkların arkasında, kimsenin bilmediği dar ve uzun bir yol vardı. Ayça, eğilerek bu gizli geçide girdi. Yolun her iki yanı devasa çiçekler ve unutulmuş ağaç dallarıyla çevriliydi. Adeta başka bir dünyaya adım atmış gibi hissediyordu; burası sadece kedilerin bildiği gizli bir yoldu.


Yolun sonunda Ayça, terk edilmiş eski bir bahçeye ulaştı. Orada onlarca kedi vardı! Ancak bahçe çok bakımsızdı; her yer kurumuş yapraklar, kırık saksılar ve çöplerle doluydu. Karamel, boş bir mama kabının yanında üzgünce duruyordu. Ayça, buranın kedilerin sığındığı ama kimsenin bakmadığı gizli bir barınak olduğunu anladı.


Ayça, kedilerin bu halde olmasına çok üzüldü. “Size yardım etmeliyim,” dedi kendi kendine. Ancak kediler o yaklaştığında ürküp saklanıyorlardı. Ayça, onlara yardım etmek için sadece sevginin yetmeyeceğini, aynı zamanda sorumluluk alıp plan yapması gerektiğini fark etti.


Ayça hemen en yakın arkadaşı Selin’i yanına çağırdı. Ona gizli yolu ve bahçeyi gösterdi. Selin gördükleri karşısında şaşkına dönmüştü. İki arkadaş el ele verip neler yapabileceklerini konuşmaya başladılar. İlk iş olarak bahçeyi temizlemeleri gerekiyordu.


Çocuklar, mahallenin en yardımsever büyüğü olan Saniye Teyze’ye gittiler. Saniye Teyze onlara gülümseyerek, “Harika bir fikir çocuklar! Ama unutmayın, hayvanlara yardım etmek onları oyuncak gibi sevmek değildir. Onların alanına saygı duyarak ihtiyaçlarını gidermektir,” dedi. Saniye Teyze onlara temizlik malzemeleri ve taze mamalar verdi.


Ertesi gün Ayça ve arkadaşı Mert, kollarını sıvayıp işe giriştiler. Mert çöpleri toplarken, Ayça kurumuş dalları ve kırık saksıları bir kenara ayırdı. Birlikte çalışmak işi çok daha eğlenceli ve hızlı hale getiriyordu. Bahçe yavaş yavaş kediler için güvenli bir yuva olmaya başlıyordu.


Temizlik bittiğinde Saniye Teyze yanlarına geldi. Kediler için temiz su kaplarını doldurdular. Saniye Teyze, “İşte gerçek yardım budur,” dedi. “Onları uzaktan izlemek, karınlarını doyurmak ve yaşam alanlarını temiz tutmak... Onları zorla kucağımıza alıp korkutmadan, sadece yanlarında olduğumuzu hissettirmeliyiz.”


Birkaç gün içinde bahçe tanınmayacak kadar güzelleşti. Karamel ve diğer kediler artık korkmadan bahçenin ortasında güneşleniyor, taze mamalarını yiyorlardı. Ayça, Karamel'in gözlerindeki mutluluğu görebiliyordu. Kediler artık huzurluydu çünkü onlara saygı duyan küçük dostları vardı.


Bu olaydan sonra mahallede “Hayvan Dostları Grubu” kuruldu. Mert ve Selin, her hafta sonu barınağı kontrol etmek için görev paylaşımı yaptılar. Ayça artık biliyordu ki; dünyayı güzelleştirmek için sadece sevgi dolu bir kalp ve sorumluluk bilinciyle atılan küçük bir adım yeterliydi.



Aşağıdaki link ve iframe kodunu kullanarak kitabı sitene ekleyebilirsin.