Arda, o yaz tatili için çok heyecanlıydı. Dedesi Galip ile birlikte masmavi denizin kıyısındaki küçük, huzurlu bir kasabaya gelmişlerdi. Bavullarını eski taş evin önünde yere bırakırken, burnuna gelen iyot kokusu Arda’nın macera isteğini körüklüyordu. Gökyüzünde martılar süzülüyor, deniz sanki ona bir şeyler fısıldıyordu.

Akşam yemeğinden sonra terasta otururlarken Dedesi Galip, denizin derinliklerine doğru bakıp gülümsedi. “Biliyor musun Arda,” dedi kısık bir sesle, “Bu kasabanın açıklarında, dalgaların çok altında gizemli bir kütüphane olduğu söylenir. Balıkların koruduğu, yosun tutmuş kitaplarla dolu bir yer...” Arda’nın gözleri merakla açıldı.

Arda o gece uyuyamadı. Ertesi sabah erkenden kıyıya koştu. Kumsalda yürürken gözlerini bir an bile sudan ayırmıyordu. Acaba bir kitabın sayfasını dalgalar kıyıya vurur muydu? Ya da bir balık ona kütüphanenin yerini fısıldar mıydı? Kumların üzerinde durup uzaklara, ufuk çizgisine baktı.

Limanda eski ağları tamir eden birini gördü. Bu, kasabanın en tecrübeli dalgıcı Savaş Amca’ydı. Arda yanına gidip çekinerek sordu: “Savaş Amca, denizin altındaki kütüphaneyi biliyor musun?” Savaş Amca duraksadı, güneşten kavrulmuş yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. “Demek deden sana o hikayeyi anlattı,” dedi.

Savaş Amca, Arda’yı yanına oturtup eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı. “Aslında Arda, o bir kütüphane değil,” dedi. “Yıllar önce fırtınada büyük hasar görmüş, terk edilmiş bir deniz araştırma istasyonu. İçinde kitaplar değil, paslanmış cihazlar ve yosunlar var. Ama hikayeler onu bir kütüphaneye dönüştürdü.”

Arda biraz hayal kırıklığına uğramıştı ama hemen pes etmedi. “Peki orayı gerçekten bir kütüphaneye dönüştüremez miyiz?” diye sordu. Savaş Amca şaşırdı ama gözleri parladı. Birlikte küçük bir tekneye binip istasyonun olduğu yere gittiler. Suyun yüzeyinden aşağı baktıklarında, paslanmış metal yığını Arda'nın gözünde canlanmaya başladı.

Kasabaya döndüklerinde Arda hemen arkadaşı Elif’i buldu. Ona planını anlattı. “Eski istasyonu temizleyip içine suya dayanıklı kutularda kitaplar koyacağız! Bu gerçek bir su altı kütüphanesi olacak!” dedi. Elif bu fikre bayıldı. İkisi birlikte kasabadaki diğer çocuklara haber vermek için koşmaya başladılar.

Arda durumu Dedesi Galip’e anlattığında, dedesi onunla gurur duydu. “Bu harika bir fikir Arda. Kasaba halkı yardım edecektir,” dedi. Birlikte belediye binasının önündeki panoya büyük bir ilan astılar: “Denizin Altındaki Kütüphaneyi Yeniden Kuruyoruz! Herkes Davetlidir.”

Çalışmalar başladı. Savaş Amca ve diğer dalgıçlar her gün suya dalarak istasyonun içindeki paslı demirleri ve çöpleri çıkardılar. Arda yukarıda, iskelede durup onlara temizleme malzemeleri uzatıyor, çıkan atıkları gruplandırıyordu. Savaş Amca sudan her çıkışında Arda'ya başparmağıyla “tamam” işareti yapıyordu.

Temizlik bitince sıra kitaplara geldi. Elif ve Arda, kasabalıların bağışladığı kitapları özel, su geçirmeyen cam bölmelere yerleştirdiler. Bu bölmeler istasyonun içine, balıkların görebileceği ama ıslanmayacağı şekilde monte edilecekti. Arda, her kitabın üzerine “Meraklı Kaşifler İçin” yazan etiketler yapıştırdı.

Büyük açılış günü gelmişti. Tüm kasaba halkı sahilde toplandı. Dedesi Galip, Arda'nın elini sıktı. “Bak Arda,” dedi, “Hayallerin suyun altını bile değiştirdi.” Savaş Amca, özel bir su altı kamerasıyla kütüphanenin içinden görüntüleri sahildeki büyük ekrana yansıtıyordu. Artık orası yosunlu bir harabe değil, ışıl ışıl bir bilgi yuvasıydı.

Akşam olduğunda Arda, Savaş Amca ile iskelede oturdu. “Savaş Amca,” dedi Arda, “Gerçek gizem kütüphanede değilmiş, onu arama isteğindeymiş.” Savaş Amca güldü, “Doğru Arda. En büyük hazine merakındır. O merak seni daha nice bilinmez denizlere götürecek.” Arda gökyüzündeki yıldızlara baktı; artık her biri okunmayı bekleyen birer kitap gibi parlıyordu.